Not: Ben bu yazıyı yazarken "anlaşıldı" haberi "en güçlü adaylardan biri" haline dönüşmüş NTVSpor'da. Yazıyı noktaladıktan sonra tonunu ona göre değiştirmek zor geldi, ona göre okuyun.

Hoca Faktörü yazısında, Ergin Ataman'ın elinde basketbol şubesinin nasıl başarıya ulaştığını irdelemeye çalışmış, oradan futbol şubesinin nasıl bir yol çizeceğine dair bir iki tahmin/çıkarımda bulunmuştum. Özetle, bir yol pragmatikti; ele ne malzeme gelirse onu değerlendirecek, bütçe, oyuncu kalitesi konusunda beklentisi yüksek olmayacak, kısıtlı ortamda işler başarabilecek bir teknik adam. İkinci yol ise idealistti; gelirlere göre ayağını uzatan, özkaynağa önem veren, bir ekol belirleyip o doğrultuda 3-5 yıl çalışacak bir teknik adam. Bunların haricinde bir de hem başarıya ulaşmak için bütçeye ihtiyaç duyan, hem de CV'sinde uzun vadeli bir başarı yazmayan hocalar vardı ki o zamanlar Beşiktaş'ın adının anıldığı Zico bunlardan biriydi, ve bunun bir hata olacağını belirtmiştim.

Yakın zamanda ikinci yolu benimsediğini tahmin edebileceğimiz İbrahim Altınsay'ın istifası beni endişelendirmişti, zira sonrasında çıkan Eriksson söylentisi yönetimin en atmaması gereken adımı atacağını, o saçma üçüncü yola meylettiğini gösteriyordu. Bunun üzerine Mustafa Denizli haberleri çıkımca "neyse buna da şükür" dedim içimden.

Başta dediğim gibi, ben yönetimin iyi ya da kötü ucunda ışık olan bir yola girmesini tercih ediyorum, yeter ki ısrarlı olunsun. Mustafa Denizli ile uzun vadeli plan yapmayacağınız bellidir. Denizli'nin eline bir kadro verir, o kadroda bir şeyler yapmasnı beklersiniz çünkü kendisi bu ligin içini dışını ezberlemiş bir adamdır. Denizli iyi bir "oyuncu yöneticisi"dir, onun başında olduğu takımın havası olumlu olacaktır. Kulübün yerel imajı, işlerin sakinlemesi, medyanın mokurdanmaması ve yönetimin kafa dinlemesi için iyi bir tercih Mustafa Denizli.

Tabii bu tercihin anlattığı başka bir şey de var: Yönetim ilk günlerdeki "idealist" tvrından uzaklaşıyor. Fikret Orman, iki yıl sonra kongre gündeme geldiğinde üzerine gelinmemesi için kulübün rotasını daha önceden denenmiş ve az çok başarılı olmuş bi yola çeviriyor. "Milne yılları" riskini almıyor/alamıyor, tam sıfırı gördüğümüz anda her zaman bulunmayacak bir yapılanma fırsatı kaçıyor.

İleride "ya o zaman kökten girişecekti" mi deriz, yoksa "iyi idare ettiler o zamanı valla" mı, orasını sadece zaman göserecek. Kulübün futbol şubesinin yolu aşağı yukarı belli ama artık.

Hafta içi 17:00, mesai devam ediyor, hava buz kesiyor, rakip Konya Şeker, sonunculuk koltuğunu devretmekten başka esprisi olmayan bir prestij maçı; keza bilet fiyatları da ‘’hayırdır liderliğe mi yükseliyoruz?’’ dedirtecek türden; kongre süreci, satılmışlıklar ve dansözler de cabası. Tüm bunların ışığında 5 yemişiz, 5 atmışız kimsenin umurunda olmayacak, ki tribünler de santrayla birlikte bu tavrını çok net biçimde ortaya koyuyor. Herkesin temennisi ortak; gerekirse maç öncesi Serdar Ortaç çalsın, ama yeter ki şu tezahürat artık repertuarımızdan çıksın, hakikaten artık yetsin de haykıracağımız son maç olsun ve bir daha hatırlanmamak üzere tarihin derinliklerine gömülsün. Maç başlıyor, ama o da nesi ? Gözümüzün nuru Necip, cin olmadan Tony Adams çarpmaya kalkışıyor, halbuki biz Lampard umudu taşıyorduk; herhalde yanlış gördüm, belki de pozisyon icabı geriye sarkmıştır deyip ekrana biraz daha yaklaşıp, o’na odaklanıyorum, ama kar tavşanı ile tanışmak geç olmuyor; evet maalesef bu gözler bunu da gördü ‘’stoper Necip’’ Tamam 18 yaşındaki çocuğa sabit bir mevki bellemeyelim, zira sağ bek diye gözümüze sokulmak istenen ama olağanüstü bir gelişme göstererek orta saha performansı ile milli takıma kadar yükselen bir Serdar Kurtuluş örneği var; lâkin süre aldığı her dakikada asıl mevkisi ve nerede oynaması gerektiğine dair sayısız ipuçları veren bir adama bu kadar acımasız şakalar yapmaya da kimsenin hakkı yok. Orta sahaya yatkınlığı ve orada sergilediği performans ile hayranlık uyandıran, fakat bir bek için yeterli sürate ve kıvraklığa sahip olamamanın yanı sıra, hamle zamanlamalarındaki başarısızlığı nedeniyle S.Kurtuluş’un bir çok kez idam sehpasına çıkarıldığını hatırlıyoruz; her ne kadar benzer endişeleri taşıyor olsam da Necip’ten stoper falan olmaz demeyeceğim, ama Necip’ten stoper olmasın arkadaş, vallahi olmasın; şunun şurasında vedasına 3 ay kalmış bir hocanın, Beşiktaş’ın geleceği ile oynamasını ve göz göre bu denli zararlar vermesini kabullenemiyorum; dahası şu çocuğun asla hak etmediği eleştirilerle, sırf inat ve ‘’ben yaptım oldu’’ sevdası uğruna yok yere kalbinin kırılmasına dayanamıyorum, her futbolcunun yaşayabileceği talihsizlik sonrası suratındaki ''formayı kaptırdım galiba'' ifadesinin bedeli her neyse bin kere feda olsun bu çocuğa. Bunun adı şans vermek değil olsa olsa köreltmektir, hatta yok etmenin ilk adımlarıdır. Çaresiz kalırsın, hiçbir alternatifin kalmaz hadi bir nebze anlamaya çalışırız, ama Necip’i stopere kaydırmak zaten başlı başına bir hatayken, bir de tecrübesiz ve ilk kez A takım forması giyen Gökhan’la yan yana oynatmak, aynı yaş grubundan iki komşu çocuğunu bir odaya tıkıp ‘’bak burada kardeş var, hadi tanışın-oynayın’’ demekten farksızdır; zira onlar da baktı ki bozacak bir oyuncakları yok, sırf adet yerini bulsun diye çareyi ofsaytı bozmak da buldular, ki az bile yaptılar! Bu haftanın tavşanı ‘’forvet Rıdvan’’ ya da ‘’ön libero Nobre’’ olsaydı cidden bu kadar dokunmazdı; ama Denizli’nin bu hamlesi Necip’in ihtiyacı olan orta alan sürekliliğini dizginlediği gibi, yeni yeni yakaladığı ritmi de bozmak anlamına geliyordu. O bölgenin ağırlığını kaldırmak ve devam ettirebilmek kolay değildir; önümüzde tüm mükemmeliyetlerine rağmen geri dörtlüye çekilen ve sonrasında bir türlü eski çizgisini yakalayamayan Serdar Kurtuluş ve Mehmet Topal örnekleri var ve bunlar asla tesadüf değildir; dolayısıyla gerek mental, gerekse de fiziki açıdan yerini sahiplenebileceğinin sinyallerini vermiş Necip’i, yerinden yurdundan edip de önünü kesmenin ve bir adım geriye itmenin hiç ama hiç lüzumu yoktu; hele ki tüm bunlar, ilerleyen haftalarda bize 1 maç kazandırması bile şüpheli olan orta alan kurgusu (Serdar-Tabata-Fink) uğruna yapılıyorsa. Ne yazık ki, geçmişteki benzer denemelerinden ötürü de (stoper S.Kurtuluş - ön libero Zapo) bir kereden bir şey olmaz diyemiyorum. Bu takım, 3.bir safkan orta sahaya ihtiyacım var diye bas bas bağırıyorken Necip'e sırt çevirip, defans hattındaki mevcut sakatlık (Ferrari) ve cezalılar (Kaş - 3 sarı kartlı Toraman) sonrası stoper için Necip hazırlığı yapmak da ancak ''yılların tecrübesi'' ile izah edilebilirdi. Birilerinin dürtüp, 2010'a girdiğimizi hatırlatması şart gözüküyor. Kongre ile yatıp kalktığımız hayati bir haftada bile saha içindeki icraatlerine odaklanmamızı sağladığı için kendisini tebrik ediyorum vallahi helal olsun; SENİ HİÇBİR ZAMAN ÖZLEMEYECEĞİM.

Necip Uysal: A takımla bir süre çalıştıktan sonra PAF'a geri döndüm ama şunu söyleyeyim, tekrardan A takıma çıkacağımı biliyorum. Mustafa Hoca geldiği zaman yine iki hafta A takımla çalıştım. Sonrasında PAF takıma gideceğim söylendi ama Mustafa Hoca beni takip edeceklerini, biraz daha güçlenmem için gönderdiklerini izah etti. Ben de çok fazla alınmadım. "Hocam öyle uygun görmüş, mutlaka bildiği bir şey vardır" diye düşündüm. Sonuçta Mustafa Denizli bu işin duayeni. Elinden kim bilir benim gibi kaç oyuncu geçti. Benim için neyin daha iyi olacağını bildiğinden kuşkum yok. Hocamın dediklerini dinleyip, ne kadar yerine getirirsem, benim için o kadar iyi olacağını biliyorum. Zamanı gelince beni kullanacağını da biliyorum. Sergen Yalçın: Galatasaray'a 9, Fenerbahçe'ye 13 puan fark attık. Ancak kimse dönüp bu oyunculara bakmıyor bile. Manisa'yla oynanan kupa maçına Necip götürülüyor ama 18'e bile alınmıyor. Bu nasıl iş? Böylesine bir karşılaşmada nasıl genç oyuncular forma bulamaz. Bakın Trabzon'la oynanan kupa mücadelesinde Galatasaray kaç tane altyapıdan genci oynattı. Mustafa Hoca maalesef gençlere şans vermiyor ve önlerini tıkıyor. Altyapıyla ilgilenmiyor. Bu şekilde görevi sürdürmenin bir anlamı yok. Bu yüzden de istifa ediyorum Mustafa Denizli: Sergen unutmasın ki A2 takımlarının ligi ile Süper Lig'in yapısı çok farklı. 45 yıldır futbolun içindeyim. Genç futbolcuların psikolojisini Sergen'den çok daha iyi ben bilirim. Unutulmasın ki 18 yaşındaki İsmail Köybaşı'nı Manchester United maçında ilk 11'de sahaya süren de benim. Sergen'in çıkışı ani oldu Onu milli takıma alan hocası olarak çok üzüldüm. Bunları onun gençliğine veriyorum. Herkes emek verdiği oyuncuların yükselmelerini görmekten mutluluk duyar. Sergen de bunu görmek istediği nedeniyle böyle konuşmuş olabilir. * Mustafa Denizli’nin açıklaması, Necip ve Sergen’in açıklamaları kadar kesin kaynaklara dayanmamaktadır, lâkin böyle bir olay karşısında Denizli’nin ne düşündüğünü ve nasıl bir tepki vereceğini az çok tahmin edebildiğim için bu açıklamanın da Denizli tarafından yapıldığını varsayıyorum. Genç oyuncuları dilediğimiz kadar sahada görememek üzücü, ama Denizli böyle bir adam işte; şayet Denizli ile yola çıkıyorsanız, hatta yola çıkmanın da ötesinde yola devam kararı alıp, memnuniyetinizi dile getiriyorsanız tüm bunları da göze alıyorsunuz demektir. Aydın Karabulut’u harika oynadığı maçların ardından klubeye hapsettiği için Ertuğrul’u sayısız kere eleştirmişimdir; ama Denizli, Aydın’ı gözden çıkardığı vakit bunu normal karşılayabiliyorum, çünkü Denizli'nin kitabında bunun olmadığını biliyorum, her şeyden önemlisi kontratlarını 1 yıllık yapıyor; dolayısıyla bu adamdan bir gelecek planlaması ve alt yapıya özen göstermesini zaten bekleyemezsiniz. (Bu demek değildir ki Denizli'yi tasvip ediyorum) Şampiyonluk yolundaki rakiplerine kök söktüren ve birkaç gün önce diş geçiremediğin Manisa karşısına, hele ki önünde kış ortasında gideceğin (ve hiç galibiyet alamadığın) bir Belediye deplasmanı (Olimpiyat) varsa, vay efendim sen neden genç oyunculara forma vermiyorsun gerekçesi ile istifa edemezsin. Bize göre yanlış ve hatalı olsa da Denizli'nin de kendince haklı gerekçeleri vardır ve o'nun için başarıya giden yol buradan geçiyordur. Hee ben bu istifadan ve Sergen’in Beşiktaş’la ilişkisinin kesilmesinden son derece memnunum orası ayrı ... Ama işte geçmişten bugüne Uche, Mirkoviç, Ogün, Andersson gibi isimler (hatta Yusuf gibi Baliç'i de tekrar kendi takımına çağırması) benim Denizli’yi tanımlamama yardımcı oluyor ve (her ne kadar memnun olmasam da) o’nu bu haliyle kabullenmeme sebep oluyorsa; bu Sergen için de böyle olmalıydı, ama Sergen de bu işte fazlasını bekleyemezsiniz. Çalışma isteği, profesyonel düşünce, istikrar, disiplin, sorumluluk hak getire … Kendimi bir an Necip ve diğer genç oyuncuların yerine koyduğum vakit cidden karamsarlığa kapılıyorum, benim güvendiğim, futbolculuk dönemini hayranlıkla-imrenerek takip ettiğim ve inandığım hocam, ‘’siz burada boşa kürek çekiyorsunuz, ne yaparsanız yapın mücadelenizin karşılığını alamayacaksınız’’ demeye getiriyor. Sanki diğer kluplerin A2 takımı oyuncuları her hafta Süper Lig'de mücadele ediyormuş gibi ! Sen umudunu kesersen, o çocuklar ne yapsın ? Staj dönemini tamamlamak için bu göreve muhtaçtı ve istese de istemese de bu yollardan geçme zorunluluğu vardı, şartlar elverseydi en başından Denizli’nin yardımcılığına soyunacak ve muhtemelen bu gençlerle yolu hiçbir zaman kesişmeyecekti, nitekim gerek son hamlesiyle, gerekse de ekran başında sarf ettiği ‘’burada kalıcı değilim, bu kategoride çalışmak bana göre değil’’ sözleriyle bu görev için ne denli isteksiz olduğunu açıkça gözler önüne sermiştir, o yüzden Denizli’yi ve forma vermediği gençleri koz olarak kullanıp, bu tip ucuz kahramanlıklara soyunmasına hiç ama hiç gerek yoktu. Ben Sergen'i samimiyetsiz buluyorum. Gençlere forma verdiği iddia edilen Rijkaard'ın ilk yarıda şans verdiği isimlerin listesi! Rijkaard'ın kupadaki 11'i: Aykut-Sabri-Emre Aşık-Servet-Alparslan-Mustafa Sarp-Ayhan-Caner-Barış-Aydın-Arda . Daum'un kupadaki 11'i: Volkan Babacan-Bekir-Lugano-Bilica-Dos Santos-Topuz-Deniz-Cristian-Uğur Boral-Özer-Semih . A2 ?

Ekleme: Rijkaard'ın A2 takımından ilk 11'e dahil ettiği tek oyuncu olan Alparslan Erdem'de bonservisi ile Gençlerbirliği'ne SATILDI !

- Hava çok kasvetli, ama benim romatizmalı arkadaşıma sordum, çok yağmur olmaz dedi. Geçer gider zaten, dün hava açıktı.

- Bu tür maçlarda tecrübe önemli. O yüzden yaş ortalamasını mümkün olan en yükseğe çekmek lazım.

- Aynı sebepten son oyuncu değişikliğini de en tecrübeli isimden yana kullanmalıyım. Sonuçta şu takımda en çok yağmur altında oynamış adam Yusuf. Tecrübesiyle ayakta kalır bence.

- Volkan iyi oyuncu, iyi oyuncu varsa defansta İbrahim Üzülmez oynamalı. Futbol basit bir iş. Adam adama versem mi acaba? Gerçi İbo formadan çektirtemez bu maçta, kayar o formalar. Dur bakalım.

- Tello pek koşamaz ama, duran top kullanır. Aslında Nihat da duran top kullanır. Ya zaten duran top harici hücum edemiyor çocuklar, onlar takılsın orada, biri denk getirir belki. Şili'de muson yağmuru çok oluyormuş zaten, Tello alışıktır.

- Gol yersek Rüştü kesin sakatlanır, Korcan'ı hazır tutalım.

- Bu maçta istediğim taktiksel değişikliği yaparım, nasıl olsa eleştiri gelemez, zemine bak piiiy. Laf gelirse "Yağmuru beklemiyorduk" falan derim. Ama arkadaştan bahsetmeyeyim, gülerler lan.

- Şu kenardaki uzun saçlı çocuğun adı neydi ya? Sarışın olan Uğur da... Gene adını unuttuk iyi mi? Gene sokamayacağım herifi ya, peh. Tayfur biliyor mudur acaba? Sorsan bir türlü, sormasan bir türlü heh.

- Eğer gol arıyorsam Fink'i oyundan çıkarmalıyım, önlibero çünkü. Yerine kimi soktuğum çok önemli değil, Uğur İnceman bile girebilir. Belki devre arasında onu göndeririz, piyango ona vurur, alıştırmak lazım.

- Ne kadar çok önlibero ile oynarsam o kadar iyidir. Geçen sene bunu yaptığım maçlarda (Sivok defansın önünde oynayınca) hiç iyi sonuç alamadık, ama olsun. Diziliş çok estetik oluyor hem öyle, 4-1-2-2-1, gerdanlık gibi, hanım çok beğeniyor.

- Tello çok özel bir oyuncu. Rıdvan bile öyle diyor.

- İsmail hangisiydi? Bir de Serdar vardı, n'oldu ona?

- Her maça aynı sistemle çıkmak, kadro istikrarı falan tutmaz öyle şeyler Türkiye'de. "B planı" olmayan, maça göre taktik değiştirmeyen adamı tefe koyuyorlar. Bir de bloglarda "tavşan" falan diyorlarmış, iyi düşünmüş çocuklar aferin.

- UEFA zaten ihraç edecekmiş CSKA'yı, Ali Şen'i sokarız devreye, hallederiz o işi.

Böyle olmadığı vakit futbolu sevmek oldukça güçleşiyor. Aslına bakarsanız son zamanlardaki halet'i ruhiyem de tam bu şekilde. Her gün ilk iş olarak takip ettiğim haber sitelerine bakmak gelmiyor içimden, iç açıcı bir tane haber yok. Takip ettiğim bloglara hatta ekşibeşiktaş'a da bakasım gelmiyor. Hep olumsuzluk, hep problem, hep şikayet. Futbolu bırakın, basketbol maçlarına dahi sıçramış iş. Keyif için yapılması gereken organizasyonların hepsi kendi halindeki sporsever için zul olmaktan başka bir şey getirmiyor. İki üç yıl öncesinde, Hıncal Uluç ve Haşmet Babaoğlu'nun programı 90 dakikanın açılışında bu ikili hep "futbol konuşmak gelmiyor içimizden, biz boşa konuşuyoruz, sinema falan konuşalım" kalıbını kullanır olmuştu. O zamanlar madem öyle, yapmayın şu işi yahu, ne bu feveran desem de şimdi birazcık o noktaya geldim ne yazık ki. Harbiden konuşmaya gerek yok çoğu zaman, konuşulan konuların hepsi çoğu zaman aynı yerlere gelip tıkanıyor ve garip bir çaresizlik hissi hasıl oluyor insanda.

Her neyse, daha fazla duyarlı taraftar olarak içinizi sıkmak istemem. Dedik ya, futbol sahada güzel. Bu hafta da en güzel maçlardan biri var bizim için. Son on yılda Beşiktaş'ı İnönü'de tam 7 kez mağlup eden Fenerbahçe bir kez daha konuğumuz oluyor.

Fenerbahçe bu sezonun dengeli takımı. Kalesinden, forvetine kadar bir denge söz konusu. Ne fazla ofansif Galatasaray gibi, ne de fazla defansif Beşiktaş gibi. Sistemi belli, sağ bekinde sağ bek, orta sahasında orta saha futbolcusu, forvetinde ise forvet oynuyor. Daha bu bile en baştan Beşiktaş'tan daha avantajlı olmalarının nedeni zaten. Beşiktaş sağ bekine stoper, orta sahasına kanat futbolcusu, sol açığına forvet oyuncusu koyunca da aradaki puan farkını yadırgamamak gerek. (Ki son maçtaki taktik saçmalığı da var daha bunun.)

Maç öncesi Beşiktaş için en önemli avantaj Bilica'nın cezalı ve Lugano'nun da cumartesi günü Türkiye'ye geleceği için büyük ihtimal oynayamayacak durumda olması gözüküyor ancak, geçen sene İnönü'deki maçta stoper ikilisinin Yasin Çakmak ve Gökhan Gönül olduğunu hatırlayınca, avantajdan bahsetmenin de çok manası kalmıyor. Neticede Fenerbahçe son yıllardaki derbilerde oynadığı oyunla, orta sahasını kalabalık tutan ve rakibin oynamasına izin vermeyen bir hüviyette olduğundan defansında kimin olduğunun pek önemi kalmıyor. O zaman onların stoperlerinin kim olduğundan çok, bizim orta sahamızda kim olacağının önemi daha fazla.

Trabzonspor maçına çıkan kadro gibi üçlü mü oynar Beşiktaş bilinmez ama, Fink-Ernst ikilisinin bozulmaması gerektiği gün gibi ortada. Sonuçta Beşiktaş uzun yıllardır oynayarak değil, oynatmayarak sonuca gitmeye çalıştığından, pas yapacak, baskı yapacak bir Beşiktaş hayali ile 11 çıkarıp, hayal kırıklığına uğramak daha olası. O yüzden de Fink ile Ernst'in yanına Sivok dahi çekilebilir, Toraman stopere kaydırılarak... Onun dışında, hücumda ise "doktor ne yersen ye dedi" gibi bir durum söz konusu. Tüm bunlardan ayrı olarak da bir kaleci krizi var ki, bu konuda ilerleyen günlerde daha ayrıntılı bilgiler alacağız blog'daki arkadaşlarmızdan.

Bunlar tabii ki maçtan önce bir taraftarın yaptığı basit mantık yürütmeleridir. Yoksa, Mustafa Denizli hangi kadroyu çıkarırsa çıkarsın maç sonu neyi, niçin yaptığını açıklayabileceği için, kadrosunu eleştirmek biraz manasız. Çünkü Mustafa Denizli'nin futbol anlayışında yanlış kadro yoktur, sadece kurulmuş yanlış senaryolar vardır. Oyun kafasında oynadığı oyundan bambaşka yerlere gitmiştir ve önemli olan da Denizli'nin zihnindeki gibi gitmesidir. İşte o yüzden umalım ki, bu sefer kafasındaki maç, gerçek maçla biraz benzerlik göstersin.

Denizli'nin zihninden geçenleri okumak kolay olmasa da, cumartesi günü Beşiktaş'ın kontrollü oynayıp, araya bir gol sıkıştırmak üzerine oynayacağını tahmin etmek zor değil. Jessie'nin de daha önce belirttiği gibi şu ortamda yenmek kadar, yenilmemek de önemli Beşiktaş camiası için. Şimdilik rakibin stoperlerinin yokluğundan daha büyük bir avantaj da bu aslında. Zira son yıllarda hep kazanmak için çıkan Beşiktaş kadroları sahadan boynu bükük ayrılırken, bu sefer önce yenilmemek için çıkacak bir kadro skor dengede kaldığı sürece taraftarı da arkasına alıp, maçı çevirebilir.

İşte tüm bunların sonucunda her ne kadar Fenerbahçe'nin Beşiktaş'tan daha iyi bir takım olduğunu düşünsem de, bu maç için Beşiktaş'ın bir adım daha önde olduğunu düşünüyorum. Son olarak da totemimi yapıp, yılların tevazu dolu duruşundan vazgeçerek, kamera görünce 5 işareti yapan bir taraftarmışçasına, "bu maç beş olur abi beeeeş" diyerek huzurlarınızdan ayrılıyorum.