Bugün için İstanbul gibi bir şehirde haftanın dört günü maç yapılabilen bir ligde, bütün önemli karşılaşmaları akşam saatine tepiştirmek cinyaetten farksız duruyor. Hangi açıdan bakılırsa bakılsın, gündüz oynama fırsatı olduğu halde akşam maçı oynanmasının mantıklı bir izahını yapmak mümkün değil. Beşiktaş ile Bursaspor bu hafta pazar günü ligimiz için oldukça radikal sayılabilecek bir kararla öğleden sonra saat 2'de maç yaptılar. Maçın o saate alınmasının tek sebebi ise iki takımın oynadığı veya oynayacağı Avrupa maçlarının vakit sıkıştırmasıydı. Oynanan karşılaşma sonrası basında yer alan haberlere göre, stadyumdaki tüm biletler satılmış. Pazar günü öğle vakti oynanan maçın hasılatı sezonun en yüksek hasılatıymış. Gündüz maçı neden faydalıdır gelin madde madde sıralayalım: -Stadyumlar, gece maçlarında müthiş miktarda elektirk enerjisi tüketir. Gündüz maçında bu yaşanmaz. -Birçok büyük şehirde yaşanan trafik ve ulaşım sıkıntısı yüzünden maça gelmek isteyen kişiler ertesi gün işine, okuluna gideceği için ve maç bitimi eve çok geç bir saatte dönebileceği için maça gelmekten vazgeçiyorlar. Gündüz maçları (özellikle Pazar günleri) her zaman daha fazla seyirci sağlar. -Maç saatine kadar alınan alkol miktarında azalma olur, maçın yapıldığı mahalde daha az olay çıkar. (Beşiktaş-Bursa gibi gergin konularda ne yazık ki alkol bir etken olamıyor) -Özellikle sonbahar ve kış başlangıcı aylarında tribündeki taraftarın ve sahadaki futbolcunun gün ışığından ve ısısından faydalanmasını sağlamak gerekli. Ülkemizin birçok ilinde özellikle karasal iklimin yaşandığı yerlerde gündüz ve gece sıcaklığı arasında ciddi farklar oluşuyor. Soğuk hava, futbolu her zaman olumsuz etkiler. Bu maddeleri daha da artırmak mümkün. İşin özü ise aynı ve değişmiyor. Gündüz maçı güzeldir...

-İkinci yarıda kaptanlık pazubandını takan Guti'nin oyuna daha başka bir şevkle sarıldığını fark ettiniz mi? Türkiye'ye çok yıldız oyuncu geldi, ama böylesi hiç gelmedi. Mütevazi, çalışkan, hırslı, iyi niyetli ve mükemmel bir oyuncu. Zerre kompleksi yok Guti'nin, kimseye derebeylik tasladığı da yok. İşini sadece işini yapıyor ve onu da gözümüzün pasını silerek yapıyor. Helal olsun, yüz kere bin kere helal olsun.

-Ali Küçik için şimdiden çok umutlu şeyler söylemek yanlış olur. Yakın dönemde Necip dışında Beşiktaş çok fazla altyapı faciası yaşadı. Batuhan, Serdar Özkan, İbrahim Kaş gibi isimler Beşiktaş tribünlerini umutlandırıp utandıran isimler olarak arkalarından gelecek genç futbolculara da büyük zararlar verdiler. Ali Küçik, tek maçlık performansıyla göz doldurdu. Ağabeyi Nobre'nin 45 dakika boyunca başarıyla yürüttüğü defansif forvet görevini tekrar ofansife çevirmesi bile yeterli geldi. Kaçırdığı gol ise hem 100. gol olabilme şansı hem de Beşiktaş'ın çocuğundan gelebilme fetişi açısından zevksiz ve heyecansız izlenen maçta çok kişiyi koltuğunda zıplatmıştır muhtemelen.

-Hilbert, sağ açık/kanat oyuncusu olarak göz doldurmak için geldiği Beşiktaş'ta mecburi sağ bek görevini başka bir form haline getirmeye başladı. Maç boyunca, müthiş bir fizik gücü ortaya koyarak 90 metrelik sağ parkurda adeta ciğerlerini parçalıyor. Dünkü maçta çoğu atakta ve savunmada rakibi geren, zorlayan oyun anlayışıyla takdiri hak etti.

-Kalede çok sağlam bir Cenk var, uzun zamandır gözler böyle bir kaleci görmedi. Müthiş çevik, önsezileri çok gelişmiş, pozisyonları birkaç saniye öncesinden adeta kokluyor ve ona göre konumunu alıyor. Topu oyuna sokmak ve savunmacılarla aynı dili konuşmak konularında çabasını artırması gerekiyor.

-Star TV spor spikeri Cem Yılmaz, sakin ve duru anlatımıyla bizi Ertem Şener, İlker Yasin gibi facialardan en azından bir maçlığına da olsa uzak tuttu. Sağolsun varolsun...

-Hakan Arıkan'ın defalarca aynı golü yemesi şanssızlık, formsuzluk, konsantre kaybı gibi geçici sebeplerle açıklanabilir mi? Dün bir kez daha şahit olduk, Hakan topa çıkmayı bilmiyor. Topun ritmini bilmeyen kaleciden medet ummamak lazım. Sezon başında Hakan'ı Galatasaray'ın transfer etmek istemesinden bazı şeyleri anlamamız gerekiyordu ama kısmet değilmiş.

-"Nobre neden böyle" diye abes bir soruyla bu paragrafa başlamak yanlış olur. Galatasaray maçının son 30 dakikalık kısmında -Hagi'nin de taktiksel ikramıyla- göz dolduran, golünü de atan Nobre, oyunda kaldığı süre boyunca Beşiktaş'ın ataklarını piç etmek için büyük bir emek ortaya koydu. Her zamanki gibi orta sahaya kadar geldiği zamanlarda Nobre'nin ayağına gelen her top ayarsız, düzensiz bir şekilde rakibe geçti. Sakatlanması Beşiktaş'ın hayrına mı olacak şerrine mi olacak önümüzdeki üç haftada çok net bir şekilde bunu test edebileceğiz.

-Kötü polis kısmında Schuster de var. Oynattığı futbol, saha içi taktikler veya dizilişler değil burada olmasının sebebi. Beşiktaş kafilesi Sofya'ya Fatih Tekke olmadan gitti. 18 kişilik kadronun içinde oynaması imkansız olan Quaresma da vardı. Schuster'in yapmış olduğu bu hareketin mantığı yok. Sürekli A takımla antremana çıkan, sakatlığı bulunmayan, iyi bir alternatif olması muhtemel Fatih kadroda yok, canımızın ciğerimizin bir parçası olsa da maçta oynaması imkansız olan Quaresma kadroda var. Fatih eğer bu takımda bir daha oynamayacaksa neden A takımla idmana çıkıyor? Eğer ileride oynama ihtimali varsa neden 18 kişilk kadroya sakat adam konarak adeta taşak geçiliyor? Schuster'in belirsizliği bir an önce sonlandırması gerekiyor.

-Cska rejisi ve kamera ekibi berbat ötesi yayıncılık anlayışlarıyla bizi çok eskilere götürürken sağolsun taraftarlarının ses bombalı, meşaleli görgüsüzlüğü de uzun bir süre daha mazide kalmamızı sağladı.

Şimdi kendimize soralım. Üç büyük Türk takımı bu sahada mücadele verdi. İkisi yendi, biri berabere kaldı. Sizce bu maçlardan hangisi gerçek bir zaferdi? Kaderine boyun eğmeyip, önlemci anlayıştan hücumcu anlayışa geçen ve berabere kalan Galatasaray mı? Yoksa buldukları birkaç pozisyondan birini gol yapan, disiplinli ve "şanslı" savunmaları sayesinde galip gelen Fenerbahçe ve Beşiktaş mı? Gerçek zaferin ne olduğuna karar verdiğinizde, sütten çıkmış ak kaşık olmasa da Schuster hakkındaki fikirlerinizi de belirlemiş olacaksınız. Schuster illa ki bu ligi öğrenecek, hatalarından ders alacak ama kimse çağdaş futbolu bu adama öğretmeye kalkmasın. Geçen sene Diyarbakır formasıyla bir anda kendini yere atıp oyunun 5 dakika soğumasına sebep olan ve bu kepazeliği televizyonda gevrek bir sırıtmayla profesyonellik diye anlatan kaleci Gökhan ve onun gibilerin yarattığı 60'lı zihniyetin karşısında, doğru veya yanlış düşündüğünü söylemekten sakınmayan Schuster zihniyetini bin kere tercih ederim. Çünkü tarih galibiyetleri yazar, zaferleri ise altın harflerle yazar. Schuster'de de tarihe altın harflerle geçebilecek o zaferin pırıltıları var, yürekten inanıyorum...

Doksanlı yıllar...

Okul çıkışında çiseleyen aralık yağmuruna siper ettiğimiz fizik kitabını başımızın üstünde tuta tuta okuldan çıkıyoruz. Milli Eğitim müfredatı ve takım taklavatı o zamanlarda biz lise öğrencilerinden öyle bir tiksiniyor ki sabahın 11'inde okul bitiyor. İlk dersin sabah saat kaçta başladığını ne siz sorun ne de ben söyleyeyim. O sabah mahmurluğunda, daha hayat yeni başlıyorken, daha gün ortasına bile gelmemişken biz okuldan çıkıyoruz. Hemen heybetli lise binasının tam karşısında kalelenmiş kafeye kapağı atıyoruz. Ceketin iç cebine zulalanmış ezik büzük sigara paketinden tekliği avuç içinde düzleştirip dudaklarımıza götürüyoruz. Aralık yağmuru, yeni yakılmış sigara ve kalkık omuzlar. İşte şimdi artık tam anlamıyla erkek olduk...

O zamanlarda kırmızı kurdelalı bir kız var. Bir de Yaşar Kurt. Kızları seviyoruz, Yaşar abiyi dinliyoruz. Yaşar abiyi dinledikçe kızları daha da çok seviyoruz. Lisenin karşısında sürekli vakit geçirip o gün üçüncü kez demlenmiş çaya, kavanozun tortusundan yapılmış kahveye eşek yükü para döktüğümüz kafede beni hayata bağlayan tek şey kırmızı kurdelalı kız ve Yaşar Kurt'un sesi...

"Olduğun yerden daha uzaklara seni götüren tek şey müzik" Bana lisede ne öğrendin deseler bunu söylerim. O gün de öyle oluyor, biraz uzaklara gidiyorum...


Tam transa geçmişken yanımdaki arkadaşın dürtüklemesiyle kendime geliyorum. Kırmızı kurdelalı kız, karşı kaldırımda birkaç arkadaşıyla konuşuyor, yanındaki kızlardan biri sözüm ona çaktırmadan beni gösteriyor. Normal şartlar altında üç ay boyunca aynı noktada dikilen bir organizmanın nihayetinde fark edilmesi kabul edilebilir bir durum olsa da o zamanki gençliğin verdiği cehalet sanrısıyla beni fark etmelerine şaşırıyorum. Çaktırmadan sinyalle gösterilen ben, kısa bir zaman içinde parmak uçlarının hedefi olmayı başlayınca telaşlanıyorum, yüzüm kızarıyor, süveterimin içine girip kaybolmak istiyorum ama nafile. Gözümü kapatıp, kalp ritmimi Yaşar abinin şarkılarına endekslediğim anda tekrar gözümü açtığımda kırmızı kurdelalı kızın gülümseyen bir yüz ifadesiyle bana doğru yürüdüğünü görüyorum. Futbol maçı başlamak üzere...

"Sevgili futbolseverler, İnönü stadını bilenler için söylüyorum, Beşiktaş yapılan para atışı sonucunda ilk yarıda denize bakan kaleyi değil diğerini alacak. Kaptan Tayfur topun başında, maç az sonra başlayacak..."

Bir kez daha gözlerimi kapatıp açıyorum, hayalin çeşmesinde dudaklarım musluğa dayalı gibi ama görüyorum ki bu sefer gerçek ve kırmızı kurdelalı kız hala bana doğru yürüyor. Normalde üç saniyede bitecek adımlar, saatler gibi sürüyor. Kalbim yerinden fılrayacak gibi. Ben şimdi ne diyeceğim? Nasıl durmalıyım? Elimi cebime atsam, göğüs hizasında kollarımı birleştirsem, yok yok arkada mı birleştirsem?

Bütün bu hengamenin orta yerinde kiraz dudaklı, saçları çilek kokulu, kestane gözlü, kırmızı kurdelalı kızın sesini duyuyorum ilk defa. Yüzüme bakıp gülümserken rahatça yöneltiyor sorusunu:

-Sen de mi lojmanlarda oturuyorsun?

Lojmanlar dediği yer şehrin batı tarafı. Yürüsen on ,on beş dakikada gidersin. Aylardır sapık gibi kızın peşindeyim zaten, evinin kapı numarasını bile biliyorum. Benim ev tam ters istikamette olmasına karşın kızın mahallesini kendi evimin sokağından daha iyi tanır hale gelmişim. Ne diyeyim ki ben şimdi?

-Evet, o taraflarda oturuyorum.
-Beraber yürüyelim mi?
-Elbette

"Münch topun gerisinde. Ceza sahasına bakıyor, köşe vuruşunu kullandı arka direkte Nouma, harika bir kafa vuruşu! Son anda Sergi çizgiden çıkarıyor top ceza sahası yayına açıldı, Nihat gelişine vurdu ve az farkla top dışarı çıkıyor. Mükemmel başladık, haydi Beşiktaş aynen devam...!"

Ve beraber yürümeye başlıyoruz. Haftanın dört günü servisle evine giden, sadece cumaları evi okula yakın olan teyzesine gittiği için tabanvay kullanan bu hanım kızımız hafif yağmurlu bir Aralık ikindisinde benimle yürümeyi seçiyor. Yaşar abi fonda çınlatıyor sesini:


Yürüdükçe arabaların içinden, kaldırımların köşesinden, avuçlarımın çizgilerinden geçiyorum. Ayaklarım gidiyor bir yerlere ama gönlüm, zihnim nerelerde belli değil. Yolda yürürken o konuşuyor, ben daha çok suskunum. Annesinden, iki yaş büyük ablasından, babasının işinden, teyzesinin kızından bahsediyor. Sanki on yıldır tanışıyoruz, son dört yılını da flörtle geçirmişiz gibi öyle rahat ki. Bir ara ayağı sendeler gibi oluyor önündeki su birikintisine basmamak için, kolundan tutuyorum ve çekiyorum taze masumiyet kokusunu içime...

"Tayfur orta sahada aldı topu, sağ kanattan Nihat kaçıyor önüne attı. Nihat çalım atayım derken topu fazla açıyor derken tekrar top önünde. Nihat kafasını kaldırdı ceza sahasına baktı ortayı yaptı Ahmet Dursun ön direkte vurdu ve gol! Beşiktaş dünya devi karşısında 1-0 öne geçiyor!"

Yürüdükçe yollar daha da uzuyor sanki. Suskunluğum gittikçe heyecanımı belli etmeye başlıyor. Keşke böyle zamanlarda bir fon müziği olsa, arkadan verebilse insan. Sessizliğin o güdük duruşunu bir nebze olsa kapatabilse. İşte o ölüm sessizliğinin verdiği hasardan mıdır nedir tak diye soruyorum:

-Erkek arkadaşın var mı?

Gülümsüyor. Halbuki istese çok rahat beni tersleyebilir, kıvrandırabilir. Bir kadının kendisini en güçlü hissedeceği anlardan birinin baş kahramanı olduğunun farkında değil. 16 yaşında gencecik bir kızın masumiyeti var onda. Belki yıllar sonra aklına düştüğünde bu hatıra, hınzırca gülümseyecek. Tipik kadın ruhuyla neden biraz olsun çocuğu süründürmedim diye iç geçirecek, kimbilir...

-Hayır yok...

"İbrahim...solundan attı sağından geçti. Bravo İbrahim! İbrahim gidiyor, ortada Ahmet, arkadan Nouma da geldi. Nouma'ta attı pasını, Nouma Ahmet'i gördü. Haydi Ahmet, ikinci gole gidiyor Beşiktaş! Vuruyooor ve goooool! Ahmet Dursun golün adı! İbrahim hazırladı, Ahmet attı! Bugün ne kadar haykırsak az, Beşiktaş dünya devini adeta parçalıyor!"

Kısa bir süre sonra lojmanların önüne geliyoruz. Evimi soruyor, merak etme yakınlarda diyorum. Tam gitmek üzereyken, tokalaşacakken dayanamıyorum. Karşı sokakta, DSİ evlerinin önünde bir çardak var aklıma o geliyor. Sakin, gözlerden uzak bir yer. Biraz daha oturmayı, konuşmayı teklif ediyorum ümitsizce. Önce saatine bakıyor, sonra tokalı pabucunun ucunu toprağın içinde döndüre döndüre düşünmeye başlıyor. Başka zaman diyor önce. Omuzlarım tam düşerken, kabullenmek üzereyken kendi kendisine karşı çıkıyor, tamam diyor yürü gidelim...

"İbrahim sol kanatta, önündeki Münch'ü gördü. Münch topu düzeltti, içeride sadece Nouma var. Ortaladı, Nouma vurdu direkten döndü! Direkten döndü hakem devam ettiriyor! Hayır gol olması lazım, içerden geldi çünkü. Hakem yardımcı hakeme bakıyor evet! Verdi golü verdi! Beşiktaş skoru 3-0 yapıyor! Bu bir rüya olmalı, yok böyle bir futbol. Beşiktaş dünya devini ezdi geçti!"

Çardak ıslanmış, imdadıma fizik kitabım yetişiyor. İçindekiler kısmıyla oturma kısmını siliyor vektörler konu başlığı ile taban oluşturuyoruz. Mutluyuz, huzurluyuz. Elini tutmuyorum, yanağını okşamıyorum. Sadece göz göze gelip gülümsüyoruz. O yine genç kızlık çağında her kızın yaşadığı şeylerden bahsediyor. Ben sigara yakıyorum müsaade alıp, ara sıra etrafı kolaçan ediyorum. Yaklaşık yarım saatlik bir muhabbetten sonra kalkıyoruz. Tekrar lojmanların önüne geliyoruz. Hakem son düdüğü çalmak üzere. Tam vedalaşmışken, arkasını dönüp gidecekken dayanamayıp soruyorum:

-Bir daha ne zaman seni görürüm?
-Haftaya Ankara'ya taşınıyoruz, zor görüşürüz...

"4-1'lik Milan yenilgisinden sonra İstanbul'da dünya devi Barcelona'yı muhteşem bir futbol ve üç golle yenen Beşiktaş için rüya kısa sürdü. Ertesi hafta İngiltere'de Leeds United karşısında 6 gol birden yiyen kartallar, kendi sahalarında Leeds karşısında golsüz beraberlikle yetinmek zorunda kaldılar. Bir sonraki hafta yine İstanbul'da oynanan maçta Milan'a 2-0 mağlup olan Beşiktaş, son maçta da Barcelona'ya 5-0 mağlup olarak 4 puanla grubu son sırada tamamladı. İstanbul'da alınan Barcelona galibiyeti tatlı bir hatıra olarak kaldı..."

Orada öylece kalakaldım. Aylarca uzaktan takip ettiğim, ancak rüyalarımda elini tutabildiğim, deliler gibi aşık olduğum kırmızı kurdelalı, saçları çilek kokulu kız tam da bana rüya gibi bir gün yaşatmışken, içimi ısıtmışken koyup gidiyordu. Halbuki daha yeni başlamıştık, Avrupa'yı fethedecek finallere gidecektik. Bir dünya devi daha İnönü çimlerine gömülürken geleceğe umutla bakacaktık. Hayal oldu geçti şarkılar, goller ofsayta dönüştü, geride yine ben ve Yaşar Kurt'un buğulu sesi kaldı:

İbrahim Üzülmez 36 yaşında bir çılgın insan. Bugün için hala Quaresma ve Guti gibi yıldızların olduğu bir kadroda bir derbi maçı sonrası en fazla ilgi çeken, konuşulan adam olabiliyorsa helal olsun demek gerekiyor. Futbolculuğuna, emektarlığına daha da ötesi altın kalbine söyleyecek bir şey yok ama şu cahil spor medyasına ve ülkenin futbolseverini aptal durumunda bırakan bilgisizliğe kızmamak elde değil.

Fenerbahçe ile Beşiktaş arasında oynanan derbiden sonra çok şey konuşuldu. Bunlardan birisi de Üzülmez'in zorunlu değişiklikle oyuna dahil olması ve hayatında ilk defa(?) sağ bek oynamasıydı. Kelli felli spor yazarları "Üzülmez'e fazla yüklenmeyin ilk defa sağ bekte oynadı orada da güzel işler yaptı" minvalinde cümleler kurdu. Futbolu yiyip, içip bitirdiğini düşünen taraftarlar bu çılgın adamı zirvelere çıkardılar, başardığı olağanüstü işten dolayı tebrik ettiler.

Peki gerçekten kazın ayağı öyle midir? Dünya üzerinde İbrahim Üzülmez bir "sol bek" olarak mı niteendirilecektir yoksa "bek" olarak mı? Mevki dediğimiz şeyin özü az çok belli değil midir? Stoper dediğin adam defansın göbeğindeki kişidir. Siz hiç Servet'e sağ stoper, Ferrari'ye sarkık stoper dendiğini duydunuz mu? Sağda da oynasa solda da oynasa "bek" mevkisinde oynayan adamın meziyeti ve görevi aynıdır. Kendi kanadından gelen atağı karşılayacak, kendisine yakın oynayan savunmacıyla nkademe oluşturacak, ataklara katılarak kanat oyuncusuna destek verecek, ölü toplarda ceza sahasında gol kovalayacak...vs

Burada oluşabilecek tek bir ayrım var. Sol ayağı en azından "sağ ayağı kadar güçlüyse" yani solak özelliği varsa solda oynayacak, o meziyet "yeterli değilse" sağda oynayacak. Futbolcu dediğin adam iki ayağını da kullanır. Ama bazısı iki ayağını da iyi kullanır. Ve hiçbir bek oyuncusu küçük yaşta sağ-sol ayrımı yapılarak yetiştirilmez. Kullandığı ayağın gücüne göre futbolcu sağ veya sol diye ayrılır. Ama dediğimiz gibi sağda da oynsa solda da oynasa bir bekin genel portresi aşağı yukarı aynıdır.

Bizim İbrahim Üzülmez ise bir deli oğlan. Sol ayağıyla bugüne kadar yapabildiği ortalar malumunuz. Fenerbahçe derbisinde birden fazla kez şahit olduk, top sağ ayağına geldiği için hep geriledi ve çizgiye inmişken topu geriye gönderdi. Çünkü 20 küsür yıldır orta yapmak için sağ ayağını kullanmamış, güçlendirmemiş bir "bek" oyuncusundan bahsediyoruz. Bunda İbrahim de suçludur, onu çalıştıran antrenörleri de suçludur. Ama daha da büyük işlenen suç, Fenerbahçe maçı sonrası bu adamı sanki çok büyük bir iş başarmış gibi basına lanse etmektir. Alkış manyağı yapıp, vazifesini düzgün yerine getirdi diye omuzlara almaktır.

Halbuki İbrahim'i yani bizim deli oğlanı bugün hala konuşulur yapan şey, sağ ayağını kullanamayan bir solak olmasına rağmen, 20 yıllık futbol kariyerinde orta yapmayı hala tam beceremiyorken, futbol tekniği üst seviyede olmamasına rağmen o formaya akıttığı olağanüstü tere duyulan saygı olmalıdır. 36 yaşına gelen bir adamın son nefesine kadar, çimlerle dövüşerek verdiği mücadele önümüzde duruyorken, "Bravo adama, ilk defa sağ bek oynadı" diye alkış tutacağımıza biraz oturup düşünelim. Bu ülkede temel futbol eğitimi ne halde, futbolun algılanması ne seviyelerde bunların cevabını bulalım...

Geri döneceğini öğrendiğimizde nasıl da sevinmiştik halbuki. Galatasaray'ın öz çocuğu Arda, Fenerbahçe'nin evladı Tuncay takımlarında parlarken, taraftarının içini ısıtırken biz Beşiktaşlıların bir tarafı eksik kalmıştı. Kendi öz çocuğumuzu en iyi zamanında iki kuruş para uğruna yaban ellere göndermiştik. Aradan geçen sekiz yılda hep göğsümüz kabarmıştı, Can Bartu'dan bu yana ilk defa bir Türk futbolcu Avrupa'da bu denli ses getiriyordu. Oynadığı bütün takımlarda formanın hakkını verdi, golleriyle jenerikleri süsledi. Bugün İspanya'da yoldan geçen üç kişiyi çevirin, ikisi size Nihat ile ilgili saygı duyulacak sözler söyleyecektir.

İşte tam da bu sebeplerden dolayı Nihat'ın Beşiktaş'a yani yuvasına dönüşü bizim için önemliydi. Yılların hasreti sona erecek ve Beşiktaş'ın çocuğu Nihat o müthiş hızı ve golleriyle bir kez daha tribünleri ayağa kaldıracaktı. Ama olmadı, aldığı yüksek paraya, gösterilen inanılmaz sabıra rağmen ilk sezon hiçbir şey olmadı. Nihat her geçen maç daha da kötüye gitti, fiziken dibe vurdu. Olmayacak goller kaçırdı, akıl almaz pas hataları yaptı, bazı maçlarda ayakta bile kalamadı.

İmza atar atmaz 28 gün askerliğe gitmesinin yıpratıcı etkisinden dem vurduk, sekiz yıllık İspanya macerasından sonra adaptasyon sürecinden destek aldık, üst üste yaşadığı sakatlıkların vergisini ödedik. Koskoca bir sezonu bomboş geçen Nihat, yine de ligin son İnönü maçında alkışlarla uğurlandı soyunma odasına.

Schuster'in gelişiyle takımın hücum yapısı tekrar elden geçirildi. Yeni takviyeler, yıldız isimler derken Beşiktaş taş gibi bir takıma dönüştü. Nihat'tan beklentiler artmıştı, bu sefer her şey onun için hazırdı. Hazırlık maçları ve sonrasındaki zayıf rakiplere karşı oynanan eleme maçlarında umutlar yeşermeye de başlamıştı. Gol attı, attırdı derken...

Nihat son iki ayda tekrar hüsrana dönüştü. İspanya'dan geldi hala alışamadı desek Guti'yi ne yapacağız? Bırak sekiz seneyi, hayatı Real Madrid'de geçmiş bir adam futbol kariyerinin son deminde Türkiye'ye Beşiktaş'a geliyor ve sahaya ayak bastığı ilk günden beri resitale imza atıyor. Ortalar, ara paslar, oyunu açan müthiş hareketler, goller, sorumluluk almalar... Quaresma desen ayrı hikaye. Gittiği son üç takımda dibe vurmuş, özgüvenini kaybetmiş, neredeyse altı aydır doğru düzgün maç yapmamış, milli takımla ilişiği kesilmiş bir Quaresma..Beşiktaş'a geldiği ilk günden beri gözümüzün pasını silen, rakibin kanatlarını paramparça eden, muhteşem gollere ve ortalara imza atan bir Quaresma...

Bunları görünce adama sorarlar, ey Nihat neredesin? Beşiktaş'ın çocuğu takımına bunları yapıyorsa onun bunun çocuğu neler yapmaz. Her şey affedilir, formsuzluktur, becerisizliktir, şanssızlıktır geçer gider ama ben kendi adıma bu akşam oynanan Fenerbahçe maçında yaptığı bir hareketi asla unutmayacağım. Sağ açığa doğru önüne atılan topu ne sürdü ne de ortaladı Nihat. Akıl almaz bir ukalalıkla topu havaya şişirdi. Bu hareketi amatör futbolcu yapmaz, formasına saygı duyan hiçbir insan evladı yapmaz. Nihat gel anlat bize ne olursun, bu nasıl Beşiktaş çocuğu olmaktır? Bu nasıl formanın hakkını vermektir? Gülden kale düştü her şey ortaya döküldü Nihat, gel cevap ver...