15 Temmuz 2010
Beşiktaş-Vikingur Maçı

Geçen sene yaşadığımız kongre travmasından sonra İnönü’de izlediğim ilk maç olan Beşiktaş – Vikingur maçı ile sezona bir merhaba demiş olduk. Geç başlayıp erken biten Gündoğdu yazılarını mükemmel aksilikler yaşamazsam bu sene devam ettirmek istiyorum. Umarım herşey istediğimiz gibi devam eder.



Dün işten geç çıkmam dolayısıyla maçtan önce semte inemedim, direkt stadyumun yolunu tuttum. Yarım saat kala kapalı alttaydım. Alıştığımız şekliyle bir sezon öncesi geçiriyor olsaydık, havanın nemden nerdeyse yere damladığı bir Perşembe akşamı, Vikingur gibi bir takıma karşı yapılan bir maç için bu kalabalık ne diyebilirdik. Ama gerek Quaresma, gerek Guti olsun, bunun yanında sağdan soldan gelen Robinho, Raul haberleri olsun, insanların heyecanını katlamış olacak ki tribünler nerdeyse ağzına kadar doluydu. Forza’da haberi verilen bayrak hazırlığı da tamamlanmış, kapalı tribüne yayılmış sopalı, çoğu el emeği göz nuru olan bayraklar maç öncesi sallanıyordu. Sahada iki takım futbolcuları ısınma hareketlerini yaparken Vikingur’lu futbolcular yan gözlerle tribünleri kesiyorlardı. Futbolcular teker teker tribüne çağırılırken sıra Quaresma’ya geldiğinde ortalık iyice coştu. Ama kapalının mesaisi yeni başlamış olacak ki, Alen’in yokluğunda Harun’a üçlü için davetiyeyi gönderiverdiler. Harun setten kapalı alta inerken şahane göbeği biraz sorun çıkartsa bile karga tulumba indi. Tam sahaya doğru yöneldi ki bu seferde kutudan şu tezahürat duyuldu “Quaresma Harun el ele, hep beraber üçlüye” Nihayet Harun Quaresma’yı aldı, yanaklarından öpüp santraya doğru götürdü, ve birlikte bir üçlü çektirip herkesi iyice havaya soktular.

Maç öncesinde hem tribünlerde, hem de stadyumun müzik yayınından sezon sonunda baya beğenilen “Gücüne güç katmaya geldik, formanda ter olmaya geldik” tezahüratı söylendi, çalındı. Ama bu tezahürat daha herkes tarafından ezberlenmemiş. Nakarat dışında doğru dürüst ses duyulmuyordu. Maça da klasik üçlüyle başladık. Rakip takımın gücü ve ilk 5 dakikada maçın gidişatı belli olduğu için taraftar çok rahattı. Herkes Quaresma’yı kolluyor, top ona geldiğinde “yürübeolm” sesleri işitiliyordu. Hatta bi ara arkamdan birisi “topu Quaresma’ya atsanıza lan, o kadar para verdik” diyerek kısa bir özet geçti. İlk yarı kapalı alt ve üst “Bu sene şampiyon görelim sizi” ve “Kartal gol gol gol”de iyice yüklendi. Zaten tezahüratın pik yaptığı anlarda yeni açık ve numaralıdan bir alkış geliyor.

Devre arasında kapalı üstte bir iki ufak arbede yaşandı. Artık kimse çıkan bu kavgalara şaşırmıyor, herkes alıştı. İkinci yarı başladığında gene bir kavga çıktı, ama bu sefer tribün önce ıslık, sonra alkış, en sonda “helal olsun size, helal olsun” tezahüratıyla bir tepki koydu.

İkinci yarının en güzel aktivitesi gene dale cavese oldu. Tabi bu sıcakta kimsede atkı olmadığı için genelde alkış ve el kol sallamalı (hatta hareket çekmeli) varyasyonlar yapıldı. Kapalı alt-üst, kapalı-yeni açık, kapalı-numaralı karşılıklı takıldık. Bununla beraber iş bi yerden sonra Fener’e, Galatasaray’a makaraya sardı. E sezonun ilk tribününde Fenerbahçe’nin son maçındaki mevzuya değinmeden olmazdı, onu da “Şampiyon Fener, en büyük fener, yanlış anons ulan ..neler” tezahüratı ile eda ettik. Takip eden Fenerbahçeli dostlarımız kızmasınlar, bunlar yaşandı, yapıcak bişey yok.

Takım penaltı kazandığında tribün kararını verip, penaltıyı Quaresma’ya kullandırdı. Adam topa vurmadan önce de heryer “oooooooooo” diye inlerken kaçan penaltı sonrası hiç bozmadan “Quaresmaaaa” diye tezahürata devam edildi. Sonra bir futbolcuya bu kadar ehemmiyet verilmesinin sağlıksız olacağını düşünülmüş olacak ki, sırayla Deli İbo, Toraman, Ernst gibi diğer futbolculara da tezahürat yapıldı. Ve nihayet, maçın sonlarında doğru yumruklar havaya sesleri duyuldu. Sezonun İnönü’de ilk Gündoğdu’sunu hep birlikte söyledik. Beşiktaş’ımıza kavuşmuştuk, güzel transferler vardı, 3 gol atmıştık, keyifler yerindeydi. Mutluyduk lan ötesi mi var. Ve bizim tribün bu kadar gevşemişken Vikingur’a da bir selam etmeden olmazdı, maç sonunda onlarda paylarına düşeni alkışlar eşliğinde aldılar;

“Vikingur bu sene seve seve şampiyon”

"ÇALIŞMADIĞI 2 yılın parasını alabilmek için küçüldükçe küçülen Daum, bugün ’sırat köprüsü’nden geçecek. 2000-01’de Leverkusen’i çalıştırırken kokain kullandığı ortaya çıkan ve Almanya’nın başına geçme şansını kaybeden Daum, aynı testi yine verecek! Nasıl mı? İşte detaylar." Yukarıdaki satırlar, bugün Milliyet, Hürriyet ve Vatan spor servisleri tarafından harfi harfine yayınlanmıştır. Bugün neden bu medyadan nefret ettiğimi bana tekrar hatırlattıkları için kendilerine teşekkür etmek istiyorum. http://www.hurriyet.com.tr/spor/futbol/15073215.asp?gid=373 http://www.milliyet.com.tr/dauma-a-sac-ve-kan-testi-yapilacak/spor/sondakika/19.06.2010/1252839/default.htm http://haber.gazetevatan.com/dauma-kokain-testi/312072/5/Spor

Tribün bazen adamı kendisiyle inatlaştırıyor. Gün içerisinde ofiste otururken camdan dışarı bakıp, ulan akşam maç var bu yağmur nerden çıktı diyorsunuz. Yapacak birşeyiniz yok, o maça gideceksiniz. Daha öncede ıslandınız Beşiktaş için, bugün de ıslanacaksınız. Mesai saatinin bitmesiyle İstanbul’da cuma iş çıkış saatinde hemde yağmurlu havada gıdım ilerlemeyen trafikte bir şekilde Beşiktaş’a ulaşmanız lazım. Otobüs, minibüs, taksi, metro, füniküler, vapur, motor neyse. Ona bin, ondan in, karşıya geç, semtte uğrayayım, iki tek atalım, maç saati, Dolmabahçe yolu. Be mübarek az dur iki dakka bizde insanız yahu. Al işte ne ayakkabı kaldı ne çorap. Daha stadyuma varamadan pantolon sırılsıklam, ayaklar su içinde, hava buz gibi, ve hala yağıyor. Bir isyan duyuluyor bazen birisinden “lan olm deli mi s…i bizi ne işimiz var bu havada?” Ben gene kapalının giriş kapısına kadar iyi idare etmiştim. Yani idare dediğim en azından ayağıma su henüz teşrif etmemişti. Ama o yokuştan aşağı güldür güldür akan suyun üzerinden kapının önünde milleti “yavaş olun bekleyin bakalım” diye oyalayan polis memurunun yüzünden atlayamadığımdan, topuklarımın üzerine basa basa geçeyim demiş bulundum. Ama elbette su benim planlarıma uyma lüksünde bulunmayıp ayaklarıma giriverdi. Hay anasını diye adım attığımız kapalı alttaki bu ilk sürprizin ardından, içeri girmek için geç kaldığımız fark ettik. İnsanlar kapalı altın yarısını anca örten çatının yağmur almayan kısımlarına doluvermişlerdi. Tribal Enfexion ve Kaba Şimşek’le beraber önce yeni açığa yakın tarafı denedik, komple doluydu. Eski açık tarafına doğru gittik, orada en üstte tam merdivenin yanında iki adet boş koltuk bulduk. 10 dakika sonra orada beş kişi maç izlemeye başlayacaktık. Takımlar sahaya çıkmadan önce, solumuzda kalan eski açık tribünündekiler artık isyan bayrağını çekmişlerdi. “Yönetim bizi kapalıya al” diyor başka bir şey demiyorlardı. Bir ara Çarşı’ya doğru dönüp destek istediler ama sesleri o hengamede kayboldu gitti. Kimsede gelip kapı falan açmadı. Bu arada yardımsever Beşiktaş taraftarları kendi imkanlarını sonuna kadar kullanmaya başlamışlardı. Kapalı alt tribünün en üst sırasından ellerini uzatanlar, kapalı üstün en altındakilerden muhakkak bir cevap alıyorlardı. Koldan, monttan, yakadan, paçadan tuta çeke durmadan üst tribüne taraftar transfer oluyordu. Özel güvenlik görevlileri merdivenlerden sorumlu oldukları için! müdehale etmiyorlardı. Zaten kimsede onları dinleyecek durumda değildi. Maçın başlamasından hemen evvel Yuki The Zorba, The Rasco ve Jessie perişan bir halde geldiler. Bizim koltuklar insan istifi olduğu için alt sıralara doğru meçhule giden bir yolda gözden kayboldular. Şakır şakır yağmur yağıyordu. Maç gösterişli olmayan bir üçlüyle başladı. Havanın tribünleri direkt etkilediği ilk dakikalarda belli oluyordu. İnsanlar stada oldukça geç giriş yaptıkları için atmosfer oluşmamıştı. Bunun yanına birde sahanın gölden hallica vaziyeti eklenince, taraftarların çoğu olacakları izlemeye dalıp tezahüratı falan unuttular. O esnada etrafımızda yapması gerekeni yapan tek bir kişi vardı, üzerine yüklendiği sorumluluğu başarıyla taşıyan güvenlik görevlisi “arkadaşlar merdivenleri boşaltalım” diyordu. Boşaltalım dediği merdivenlerde yağmur yememek için insan istifi bir şekilde onlarca kişi vardı. Çoğu dönüp bakma zahmetinde bile bulunmadı. Zaten o arkadaşı bir dahada gören olmadı. İlk yarı sahada neolup bittiğini idrak edelim derken akıllarda kalan belkide tek tezahürat “Allah allah allah allah saldır Beşiktaş, gollerin yağmur gibi gelsin Beşiktaş” tezahüratıydı. Şimdi hatırlayacaksınız bu tezahüratın konsepti uzun süre sonra ilk defa İnönü’de oynanan ve kazanırsak maç fazlasıyla lider olacağımız Diyarbakırspor maçında duyuldu. “….saldır Beşiktaş, liderliğe az kaldı saldır Beşiktaş” şeklinde epey bir müddet söylendi. Daha sonra CSKA Moskova maçında golü yedikten sonra ikinci yarının başında “...saldır Beşiktaş, ümitler tükenmedi saldır Beşiktaş” şekline evrildi, ve elbette nihayet o maçın son yarım saatinde “…saldır Beşiktaş, UEFA’yı s…. et saldır Beşiktaş” şekline geldi. Bütün bu versiyonlarının arasında en çok tutulup, herkes tarafından en yüksek sesle söyleneni de işte bu sonuncusuydu. Çünkü bu tezahüratın içinde birden çok şey vardı. Bir defa yaratıcılık vardı, anında çıkmıştı, öncesinde söylenen ümitler tükenmedi saldır Beşiktaş’ta ki gibi bir hedef koyup, o hedefe ulaşmak için saldır demiyordu, bu tezahürat taraftarın ne olursa olsun hedefi olsun olmasın takımın istekli, hücuma yönelik oynaması arzusunu gösteriyordu. Akıllardaki gönüllerdeki Beşiktaş’ı istiyordu. Takımdaki yabancı oyuncuların ne kadarını anladığı ise pekte umurumuzda değildi. Bu arada Bursaspor ile süregelen gerginliğin artık tribünde giderek bir şaka halini aldığıda belirgindi. 6. ve 16. dakikalarda adet yerini bulsun diye bir iki tezahürat yapıldı ama, bundan beslenme niyetinde olanları tatmin edecek bir şey yoktu. Ve Bursaspor maçının ilk yarısı bittiğinde yağmur da İnönü’yü geçici bir süre terk ediyordu. Devre arasında Jessie sırılsıklam olan çoraplarını ayakkabısından azad ediyor, kapalı tribünün bir yerine hatıra olarak bırakıyordu. Bu arada kapalı tribüne geçmek için Eski açık tribünün asma kilitli kapısını tel gibi alet edevatlarla açmaya çalışan yaratıcı Beşiktaş taraftarı bu sefer amacına ulaşamıyordu. İkinci yarıyı izlemek için yağmurun dinmesini fırsat bilip bende alt sıralara indim. 1-0 mağlup olarak sahaya çıkan takım “Bütün takım el ele hep beraber tribüne” tezahüratlarıyla karşılandı. Ve ikinci yarı “Allah allah allah allah saldır Beşiktaş, yağmur durdu sen durma saldır Beşiktaş” tezahüratıyla başladı. Tam önümüzdeki kaleye hücum eden Beşiktaş ilk yarıdakinden farklı bir görüntü çiziyordu. Ayağa paslar, indirilen topların olduğu yerde biten Beşiktaş’lılar ve Sercan’ın karşı karşıya kaçırdığı pozisyon golün geleceğini haber veriyordu. Tribünlerde golün kokusunu almıştı ve kapalının desibeli artmaya başladı. Herşey hazırdı ve gol geldi. O rezil havada, ıslak donmuş halimizde bütün bu eziyete belkide sadece bunun için katlanıyorduk işte. Gol sevincimizin ardından işimizin daha bitmediğini bildiğimizden kesmeden devam ettik. “..yağmur durdu sen durma saldır Beşiktaş” ve “oooo iki gelsin iki, iki gelsin iki s….m böyle işi” tezahüratları kapalıdan yükselirken Beşiktaş yüklenmeye devam ediyordu. Ve nihayet bir penaltı ile maçı 1-0’dan 2-1’e getirmiştik. Artık hava soğuk değildi, biz hiç ıslanmamıştık. Öne geçmenin keyfini içlerinde omuz omuzanında bulunduğu birkaç tezahüratla taçlandırdık. Dakikalar geçmeye başlamıştı. Tribündeki eğlence puan durumununda etkisiyle yerini gerginliğe bırakmıştı. Takımın oynadığı futbol son 20 dakikanın zor geçeceğini gösteriyordu. Münferit olarak “yaslanmayın be, çıkın ileri çıkın ileri” diye bağıranların sesleri duyulmaya başlamıştı. İkinci yarıda durum 1-0 iken Sercan’ın kaçırdığı golden sonra oyun dönmüştü ama aynısının Bobo 3. Golü kaçırdığında bizim başımıza geleceğine inanmak istemiyorduk. Tribündeki tansiyon iyice artmıştı ve tezahürat artık sadece kutudan geliyordu. Bursaspor beraberlik golünü attığında havanın tekrar soğuk olduğunu farkettik. Dakikalar 85-90 arasındaydı ve saatler Gündoğdu’yu işaret ediyordu. Ancak yumruklar havaya sesleri homurtuların arasında kaynayıp giderken, Bursaspor galibiyet golünü atıyordu. Tribün artık pek çok kişinin hayal kırıklığına, üzüntüye ve özellikle mağlubiyetin Bursaspor karşısında gelmiş olmasından dolayı kızgınlığına ev sahipliği yapıyordu. Maç sonunda sahada Bursaspor’un galibiyetini kümelenip zıplayarak kutlaması, “Yeter Yıldırım Demirören yeter” haykırışları, Zapotocnhy’nin formasını çıkartıp numaralı tribünde birisine atması, “formayı alanın a…. s….” tezahüratları, birisinin o formayı alanın elinden alıp aşağıya atması, hırsından koltukları tekmeleyenler, “Ulan Bursa’da şampiyonluğu ilan etmezsek..” diyenler, Mustafa Denizli’nin ne yaptığını anlamaya çalışanlar eşliğinde bir maçı daha bitirmiştik. Hava artık hiç olmadığı kadar soğumuştu ve yağmur tekrar yağmaya başlamıştı. Stadyumdan iskelelerin oraya ellerim ceplerimde, moralim bozuk ve ıslana ıslana yürüdüm. Bu maç Gündoğdu’yu söyleyememiştik onun için ayrı üzüntülüydüm. İnanılmaz hava şartlarına rağmen Beşiktaş’ımızı yalnız bırakmamıştık, içimi bir tek o ısıtıyordu.

Güzel blogumuz Ekşi Beşiktaş’ı nasıl daha güzel yapabiliriz diye düşünürken, şunları yazalım, bunlarda olsun diye fikirler çıkarken, yahu benim bildiğim Beşiktaş tribünsüz olmaz dedim. Ben de tribünde dair bir şeyler yazayım, tezahüratları, pankartları, günahları ve sevaplarıyla, bildiğim, gördüğüm, hissettiğim kadarını burada paylaşayım istedim. İsim olarak da düşündüm taşındım, İnönü'de en çok sevdiğim tezahürat hangisi dedim, Gündoğdu diye cevap verdim, baktım kendi kendime konuşmaya başlamışım, yol yakınken durup Gündoğdu'da karar kıldım. Bu hafta genel bir giriş yapayım, İnönü’de oynanan maçlardan sonra maç içi tribün olaylarının neler olduğu, hangi tezahüratın nasıl göze çarptığı, deplasman maçları haftasında da tribüne ait, Beşiktaş taraftarına, kapalı tribününe ait belli bir konu hakkında yazabildiklerimi elimden geldiği kadar yazayım diyorum. Bahane değil belki ama iş güç dolayısıyla deplasman yapamıyorum, O yüzden o kadar idare edeceksiniz artık. Şimdi önce stadyumdan başlayalım. İnönü Stadını bilenler için söylüyorum (bkz: Trt Radyo) deniz tarafındaki kale arkası eski açık tribündür. Stadı bilmeyenler de burayı tek katlı, üzeri açık, ve bir kısmında deplasman taraftarının bulunduğu yer olarak tanıyabilirler. Rivayet odur ki, kapalı tribünden emekli olanlar burada hayatlarının sonuna kadar mutlu mesut yaşarlarmış. Ve içlendikleri zaman da arkalarına dönüp, o güzelim manzaraya karşı bir sigara yakar, “Ulan stadyumlara sigara yasağının gelmesi çok kötü oldu be" derlermiş. Stadyumun en ucuz biletleri bu tribüne aittir, ve müdavimleri tezahüratlara, coşkunun pik yaptığı anlarda katılırlar. Eski açık tribünün tam karşısında, yani diğer kalenin arkasında yeni açık tribünü bulunur. Stadyuma en son eklenen tribün olduğu için adı yeni açık. Bu tribünün üzeri 2004 yılının başında kapatıldı. Tabi kapatıldı biraz iddialı olur. Kapanmaktan çok üzerine rahat birşeyler aldı diyebiliriz. 3 katlı bu tribünün en alt katı adının hakkını verircesine açık, e zaten tribünün sağ ve solları da çatıdan faydalanamıyor. Aman canım zaten adı üstünde açık tribün. Ne o öyle çatı falan. Yeni açığın numaralıya yakın tarafının ikinci katında amigoluğunu Mustafa’nın yaptığı bir grup var. Arada ellerinde çekirdek sakin sakin oturan insanları ayağa kaldırıp moda sokuyorlar, Çarşı ile paslaşıyorlar, maçın hemen hemen tümünü tezahürat ile geçiriyorlar. Bir de korner atılırken rakip takım futbolcuları ile hoşbeş eden bir köşe var. Çok samimi çocuklar. Ne zaman bir Fenerli gitse hal hatır soruyorlar ordan. Ama bu grup dışında yeni açık izleyicisi de sakin bir kalabalık. Bir gün yolunuz düşerse, bu tribünün 3. katının en ön sırasında, tam kale arkasını hizalayıp bir maç seyredin derim. Ve eğer devre arasında tuvalete gitmeye niyetlenirseniz, tuvalet merdivenlerinde "herif yığını" nedir ne değildir tecrübe edeceksiniz. Televizyondan maç izlediğiniz zaman göremediğiniz tribün numaralı tribün. Çünkü çatı kameraları bu tribünün üzerinde. Zaten görülecek aman aman bir şey de yok. Basın tribünü, şeref tribünü, Vip tribün ve numaralı tribün koltukları bulunuyor. Düşünün normal numaralı tribün koltuklarında oturanlara fakir gözüyle bakılıyor burada o derece. Viskiler, purolar içilip geyşaların üzerinden suşi yenilen bir yer olarak tahmin ediyorum açıkçası. Net bir bilgim yok. Gidenler de bir şey söylemiyor. İyiydi miyiydi diye geçiştiriyorlar. Kesin var bi olayı. Bununla beraber, o sosyetik duruşlarının yanında, yönetimle ilgili protestolarda numaralı tribün perde arkasında her seferinde kapalının önüne geçmeyi başarıyor. Ha ihalesi kapalıya kalıyor orası ayrı. Ve efendim gelelim meşhur kapalımıza. Kapalı tribün Çarşı adıyla nam salmış taraftar grubunun ikametgah adresidir. Kapalı alt ve kapalı üst olarak iki ayrı kattan oluşur. Yeni açıktan farklı olarak burada katlar arasında istediğiniz gibi gezemezsiniz, zira biletleri ve fiyatları farklıdır. Üst kat alt kattan daha pahalıdır. Kapalı üst tribünün sağında ve solundaki locaların ortasında, iki direk arasında “kutu” diye tabir edilen bölüm tribünün kalbidir. Maç içerisinde büyük oranda tezahüratlara başlanılan, değiştirilen ve diğer tribünlere yön verilen yer burasıdır. Kutunun en ön sırasında amigonun –ki ceza alana kadar Alen’di- çıktığı set bulunur. Buranın en arka sırasına da “kafanın tavana değdiği yer” denir. Görürseniz nedenini anlarsınız. Kapalı alt tribünde bu sezon itibariyle biz Ekşi Beşiktaş yazarlarından Tribal Enfexion, Raul Gonzales, Jessie, Yuki the Zorba ve benim maç seyrettiğimiz tribün. Orta kısmında üst tarafın devamı olarak sürekli tezahürat eden cevval bir grup var. Sağa ve sola kaydıkça bu tezahürat yoğunluğu azalıyor. Tabi azalıyor dediysekte namını yedi düvele duyurmuş bir tribünden bahsediyoruz. Ha bu arada adı kapalı alt olan bu tribünün yarısı 2004 yılının yazında yapılan genişletme çalışmasının da etkisiyle yağmur esnasında hiç de kapalı olmuyor aklınızda bulunsun. Ama şunu da belirteyim; "üstüm açık kalmasın" diye yukarı sıralara kaçarsanız, üstüne bir de İbrahim Üzülmez kapalı altın en alt sırasından siz daha onu izlemeden futbolu bırakırsa, kaybeden siz olursunuz. Onun o en basit hamleyi yapamayıp, hayatta yapamaz dediğiniz şeyleri yapışına iki karış öteden şahit olmak bambaşka bir duygu. Hastasıyım deli İbo’nun. Neyse, tribünden bahsetmek için ilk yazıyı o her görüşümde hala bakakaldığım, otobüsle, dolmuşla, taksiyle bile geçerken gözlerimi ayıramadığım, güzelim, canım, cananım İnönü Stadyumu’na ayırdım. Ben İnönü’nün her maç doyasıya keyfini çıkartıyorum. Bunları da becerebildiğim kadar buradan sizlerle paylaşacağım. Bu yazının sonuna da şunu yakıştırdım “Beşiktaş’ım hayat sensin, dünyam sensin, her şey sensin…”

Ligin 4. haftasını ardımızda bıraktık. 4 maç sonunda elimizde 6 puan, atabildiğimiz 3 gol var. Şampiyonlar liginde 4. torbadan Wolfsburg’u çekeceğimizi zaten neredeyse adımız gibi biliyorduk. Veya benim tanıdığım Beşiktaşlılar haftalar öncesinden 4. torba takımlarını görür görmez bu işin eninde sonunda Wolsfburg ile neticeleneceğinin farkındaydılar. Haftaya tarihinin (yine) en iyi kadrosunu kurmuş Galatasaray ile Ali Samiyen’de derbimiz ve üç gün sonra Manchester United ile karşılaşmamız var. Ve biz geçen hafta Tabata’ya 8 milyon € verdik! Bütün bunları böyle söyleyince insan bir garip oluyor gerçekten. Peki bu tablo karşısında ben ne yapıyorum? Farklı takımları tutan arkadaşlarla yaptığımız futbol muhabbetlerinde Beşiktaş’ı nereye koyuyorum? Hemen söyleyeyim, mevzuyu direkt satıyorum. Bu sezon bizi geç diye başlıyorum. Hücum hattımızın organizasyon şaşkınlığından, transferde iyi başlayıp sonunu bağlayamamızdan, Nihat’ın daha olmadığından, belki hiç olmayacağından, Yıldırım Demirören’in hala Yıldırım Demirören olduğundan bahsediyorum. Şampiyonlar liginde başarıyı geçtim rekorumuzu! kırmasak bari diyorum. Peki bütün bunları söylerken inanarak mı söylüyorum? Gerçekten bu kadar karamsar olduğum için, isyan bayraklarını siyaha beyaza boyadığım için mi bu yorumları yapıyorum? Vallaha benim arkadaşlar kusura bakmasınlar ama, o pek öyle değil. Aslında Beşiktaş'ın inanmayanları şaşırtarak form tutmasını bekliyorum. Galatasaraylılar Ankaraspor karşısından biraz acaba diyerek ayrılmış olsalar bile genel olarak epey bulutların üzerindeler. Fenerbahçeliler Aziz Yıldırım’ın şampiyonluk sözlerine, ama daha önemlisi Daum’un bir şekilde Galatasaray tökezler tökezlemez liderliği alıp bırakmayağına inanıyorlar. Bende onları ayrı ayrı yakaladığımda inceden “evet abi, süpersiniz, mükemmelsiniz” diye gazlıyorum. Bu sene sizin takım tamam diye de ekliyorum. Ama ben Beşiktaş’tan ümidimi hiç kesmem ki. Romantiklik olsun diye de söylemiyorum. Duygusal olarak bu takım zaten kendisini tutana yaşattıklarıyla meşhur orası ayrı. Ama mantık olarakta oturmayan taşların yerine oturması için zamanımız var. Şu şöyle olsa bu böyle olsa diye teknik yorumlar yapacak değilim. Sadece elimizdeki kadro herşeyi yapabilecek güçte, buna inanıyorum. Sevgili rakiplerimiz birbirleriyle didişe dursunlar, efsane başkanları ve kadrolarıyla şampiyonluklarına inansınlar ona bir lafım yok. Daha öncede yazmıştım “Herkesin tuttuğu (takım) kendine” diye. Ben kendi çapımda uyguladığım ters psikolojiyle bu sezon sonunda bugün Beşiktaş hakkında “sizden cacık olmaz” diyenlere el sallamak üzere bekliyorum. Ha şampiyonluk olur, avrupa olur, kupa olur bilemem. Ama benim atkım, formam, montum herşeyim hazır. Sinsi gibi bekliyorum... Not: Ama Galatasaray ve Fenerbahçe bu sezon çok güçlü yeaa...

Herkesin tuttuğu kendine ulan! Ben Beşiktaş'lıyım. Geberene kadar da öyleyim. Şimdi çıkıp Beşiktaş'lı olmak şöyle özel böyle güzel demem, diyemem. Başka takım taraftarları için de kendi takımları öyle acaiptir, onlar da kendilerini öyle özel hissediyordur, okuyup okuyup siktir lan demesinler. Ne dedik, herkesin tuttuğu kendine. Biz son senelerde tüp ve tüpçü tutuyoruz mesela. Mavi mavi silindirler. Sinirler yıprandı abi, kolay mı? Bizim Beşiktaş'ımız hayal gibi hala. Kendi kendimize bi acaip romantiklik inşa ettik. Birisi vurdukça yerden parmak sallıyoruz tehditkar tehditkar. Bi kalkabilsek, ah bi kalkabilsek. Vuran da sağdan soldan başkası değil ha, yarısı siyahtır yani. Diğer yarısını göstermeden çakıyorlar zaten. Bizim parmak hala sallanıyor. Ulan bir kalksam feriştahınızı... Neyse.. Semt bizim aşk bizim yazıyor duvarda, omzumda bir kartal duruyor. İbne sakallı bizi kazıklamadıysa ömrümün sonuna kadar da duracak orda. İnönü'de seyrettiğim ilk maçın bileti (kapalı üst hemde şşş) hala cüzdanımda. Kenarları biraz yırtıldı ama olsun, daha dayanır. Sık kullanılanlarda Forzabesiktas yerli yerinde. Ne başka gazetenin spor sayfasına bakarım ne başka spor sitesine. Bana sorsan alayı totoro. Formamı inatla bütün halısahalarda giyiyorum. yıkayamasam da gene giyiyorum. Başka bişey bilmem. Futbol deyince Beşiktaş forması abi. Daha ne olsun. Beşiktaş kaybederse üzülüyorum ama çok. Çok üzülüyorum. Ufakken ağlardım, artık ağlamıyorum. O gece geçsin istiyorum hemen. Ertesi gün ne internet ne televizyon ne başka bişey. Beşiktaş'ı en sevdiğim zaman temmuz ayı. Her temmuz ayında tekrar tekrar aşık oluyorum. Her temmuz ayında öyle özlemiş oluyorum ki ismini gördüğüm yerde gözlerim parlıyor. Her temmuz ayında yurt dışında tribünsüz yemyeşil bir sahada bembeyaz formalarla hazırlık maçına çıkan takımı gördüğüm an mahvoluyorum işte. Mutluluk nedir o an anlıyorum. Ben de takımın başında çıkıyorum o sahaya. Simsiyah kramponlarımla hazırlık pasları atıyorum santrada. Hakemin düdüğünü bekliyorum deli gibi. Başlamak üzere işte, işte Beşiktaş yahu sahada. Manyaklık ulan resmen. Temmuz ayında sikten bir sıcakta bir hazırlık maçı o. Ben niye o sahadayım? Niye kalbim patır kütür atıyor? Küçücük bir güzel pas ile niye başımda bulutlar dolaşmaya başlıyor. Soruyorum söylüyor, sevdasının yanından geçtiğim Mehmet Işıklar, "benim adım optik başkan, on bin tane deplasmana gittim" Biri çıkıp yalan demiyor. O bize orada yer tutuyor, burada da yol gösteriyor. Kazan'da buluyorum kendimi marş söylerken. Maça 3 saat var. Herkes Beşiktaş'lı. Bu ne büyük lütuf yarabbim. Bütün birahane Beşiktaş formalı insan dolu. Ben daha ne isteyeyim. Herkes gülüyor, herkes mutlu, herkes bir arada. O kazan insanın başını döndürüyor. Bir bakıyoruz Baba Hakkı Süleyman Seba'nın alnını öpüyor, bizim kalbimiz yerinden fırlıyor. Dolmabahçe yolundan stadyuma yürürken bir bakıyoruz takım otobüsü geliyor, bizim kalbimiz yerinden fırlıyor. O camdan bize bakan üç beş futbolcu üstlerine alınıyor ya, alınsınlar ilişmeyin. Biz o renklere haykırıyoruz onu anlasınlar o yeter. Aslolan hayattır, hayat da Beşiktaş! Bu hayatta Beşiktaş hakikaten. Başkasında ne olur bilmem. Başkası olur mu onu da bilmem. Ama en azından ben bir tane gördüm, onda da her yer siyah beyaz. Canım, kanım, aşkım Beşiktaş. Not: Sözlükte yazmıştım, Beautiful Freak görmüş beğenmiş, Allahın izni Peygamberin kavliyle bu entryi bloğumuza istedi. Bende dedimi gençler birbirini görmüş beğenmiş, bize bu saatten sonra copy paste etmek düşer.

Beşiktaş Çarşı tribünde yönetim istifa diye bağırmıyor. Satılmış Çarşı. İşte artık her maç sonunda duymaya alıştığım iki kelimelik bir cümle, “Satılmış Çarşı”. Bunu söyleyenlerinde tek bir çıkış noktası var, tribünlerin başkanı göndermek için çaba sarfetmemesi. Keşke hayat bu kadar basit denklemlerden ibaret olsaydı. O zaman gerçekten safımızı bilir orada dururduk. Ama çok basit bir iki zihin muhakemesi yapabiliyorsak, bazı şeyler söylemeden, birilerini birşeylerle itham etmeden önce biraz düşünmek gerektiğinin farkına varırız. Peki Çarşı neden Yıldırım Demirören’i istifaya davet etmiyor olabilir? 1. BJK Çarşı Yıldırım Demirören yönetiminden gerçekten rant sağlıyordur. Göz göre göre, bütün Beşiktaş camiasının önünde utanmadan, 25 yıldır savundukları şeyleri hiçe sayarak, kendi adamlıklarını, delikanlılıklarını boşvererek, üç beş kuruş para için Beşiktaş’ı satarak Yıldırım Demirören’i savunuyorlardır. Buna inanmak isteyebilirsiniz, ve hatta inanadabilirsiniz. Herhangi bir delile ihtiyaç duymazsınız. Kim kime ne vermiş, kim ne kadar para kazanmış muallaktır. Ama “tribün liderleri Jeeplerle geziyormuş olum” lafını derin birşeyler biliyormuşçasına sarfetmek hoşunuza gider. Böyle süslü cümlelerle cahilliğinizi biraz olsun örtbas edebilirsiniz belki. 2. BJK Çarşı Süleyman Seba’nın istifasının ardından, oturup bir daha yönetim değiştirmeye cüret etmeme kararı almıştır. Kendisini kendi hırsları doğrultusunda kullanmaya çalışan ve çalışacak olanlara alet olmama kararı almıştır. Kongre farelerinin ellerini tribünün üzerinde çekme kararı almıştır. BJK Çarşı nasıl bir güce ve potansiyele sahip olduğunun bilincine varmıştır. Verilen bir kararın arkasına duruyor olmalarından başka yaptıkları bir şey yoktur. Diyelimki BJK Çarşı tribünlerden istifa temposuyla Yıldırım Sultan’ı koltuğundan indirmeyi başardı.Elbette bunun uzun sürecek bir zaman dilimini kapsayacağının farkında olduğunuzu varsayıyorum. Bu süreçte takımın nasıl etkileneceğini gözardı ediyoruz hepbirlikte. Sonra yerine yeni bir başkan geldiğinde oluşan durumu bugün Çarşı’yı satılmışlıkla suçlayanlar nasıl yorumlayacak biliyor musunuz? Çok basit. Elbette bu seferde Çarşı’yı yeni başkanın adamı ilan edecekler. Bunun nasıl bir döngü içerisine girdiğini göremiyor musunuz gerçekten? Bu işin sonu yok. Tribünün eli Beşiktaş’ın genel kuruluna girmeye başlarsa ondan sonra bunun önüne kimse geçemez. İsimler lekelenir, iftiralar havalarda uçuşur. Beşiktaş tribünleri 6 Ocak 2009’da oynadığı Gaziantep B.Bld. Fortis Türkiye Kupası maçında şu tezahüratla doğru istikameti göstermeye çalışmıştır: Senelerdir bir delikanlı çıkmadı Şu kocaman camiada Muhalefet çık ortaya Son ver artık uyumaya. Değil Yıldırım Demirören’i, hiçbir Beşiktaş başkanını koltuğundan indirmek BJK Çarşı’sının görevi olmamalıdır. Çarşı bir tribün grubudur. Siz çok samimi düşüncelerle Demirören’den bıkmış olabilirsiniz, bende bıktım, çok samimi düşüncelerle başkan olmasını istediğinizi bir başka isim vardır, benimde var. Ama bunun için yapılması gereken bazı şeyler varken oturduğumuz yerden ona buna satılmış yaftası yapıştırmak biraz kolaycılık oluyor. Demirören gidince 50 milyonumu tıkır tıkır isterim diyor. Şaka falan değil. Bu iş çocuk oyuncağı da değil, onu indirelim bunu başkan yapalım. Kimse günahı BJK Çarşı’nın boynuna asıp suçluyu hemen ilan etmeye kalkmasın. Bu kulübün bir kongresi var, kongre üyeleri var, muhalefet isimleri var. Bunların hiçirisinin sesi soluğu çıkmayacak sonra kabahatli Çarşı. Bu adamlar sizin benim kadar görmüyor mu Beşiktaş'ın nasıl yönetildiğini. İlla Çarşı istifa diye mi bağıracak birşeyler yapabilmeleri için. Çarşı’yı eleştirecek olduktan sonra gene bu satırlarda uzun uzun en önce ben eleştiririm onuda hiç merak etmeyin. Ama laf olsun torba dolsun diye, bok atayım izi kalsın diye, ne kadar yıpratırsam o kadar kârdır diye konuşanlar biraz ayıp ediyor. Hele birde objektiflik kisvesi altında kör fanatikliğini gizlemeye çalışan sümüklüböcekler var ki, onlarada ileride değinicem. Bu tribünler biraz arabeskte olsa güzel bir pankart açmıştı vaktinde, onunla bitireyim yazımı; "Evet sattık, ama gençliğimizi"

Jessie mesaj atmış sözlükten, güzel bir blogumuz var, yazmak isteyenlere kapımız açık diye. Ben de naçizane bir Beşiktaş taraftarı olarak bu daveti kabul ettim. Yarışmacı arkadaşlara başarılar dilemeden önce kendim hakkında kısa bir özet geçeyim; Simplextablosu nicki ile ekşisözlükte 2002nin sonlarından bu yana entryler girerim. Külliyatın önemli bir kısmını da Beşiktaş ve Beşiktaş ile ilgili konular oluşturur. Futbolun taktik varyasyonlarını tartışmak hiç bana göre olmadı. Ben tribünü hep daha çok sevdim. Tribünlerin dinamiklerini, tezahüratlarını, protestolarını, günahlarını sevaplarını, dostluklarını, düşmanlıklarını kısacası herşeyini bilmek, tartışmak bana daha cazip geldi. Hala da ne zaman maç seyretsem, tribünleri seyredip dinlemekten kimin nerde nasıl oynadığını kaçırırım. Doğma büyüme Bursa'lıyım. 6 yaşımdan itibaren de çocuk aklımın verdiği ani bir kararla Beşiktaş'lı. Tribünle Bursa'da tanıştım. İstanbul'a yerleşmeden önceki iki sene kombine alıp maçlara gidiyordum. Sonra İstanbul ve İnönü'ye kavuşma sezonum nihayet 2008-2009 olarak tarihe kayıt yaptırdı. Burda da yeri geldikçe Beşiktaş'tan, meşhur tribünlerinden, gelen eleştirilerden, övgülerden bahsetmeye çalışırım diye tahmin ediyorum. Hadi bakalım, hepimiz hoşgeldik, hepimiz hoşbulduk. Ha birde bu işin sonu güzel bir "Büyük Beşiktaş Zirvesi"ne giderse de, ne ala!