10 Haziran 2013 tarihinde UEFA tarafından Şirketimize yapılan yazılı bildirime göre; 11 Mayıs 2011 tarihinde Beşiktaş ile İstanbul Büyükşehir Belediye Spor takımları arasında Kayseri'de oynanan 49'uncu Türkiye Ziraat Kupası final maçının sonucuna etki etmek gerekçesiyle eski asbaşkanımız Serdal Adalı ve eski antrenörümüz Tayfur Havutçu ile birlikte Şirketimiz aleyhine 03 Temmuz 2011 tarihinde başlatılan soruşturma ve takip eden gelişmeler çerçevesinde UEFA Avrupa Ligi 2013-2014 Sezonu talimatı idari kriterlere ayıkırılık iddiasıyla Şirketimiz ile yukarında adı geçenler Disiplin Kurulu'na sevk edilmiş bulunmaktadır.

UEFA Disiplin Müfettişi'nin sunmuş olduğu raporda 3 adet iddiası bulunmaktadır.

1. Beşiktaş JK'yı 2013/2014 sezonu için UEFA Avrupa Ligi müsabakalarından men etmek,

2. Disiplin Talimatının ihlalinin ciddiyetine bağlı olarak Disiplin Kurulu tarafından kararlaştırılacak bir süre boyunca gelecekteki UEFA müsabakalarından men etme yönünde Beşiktaş JK'ya karşı ilave yaptırım uygulanmasını değerlendirmek,

3. Serdal Adalı ve Tayfur Havutçu hakkında futbolla ilgili her türlü faaliyete katılmalarını kılacak şekilde ömür boyu men cezası uygulamak.

Bu disiplin süreciyle ilgili olarak Şirketimizin ve adı anılan ilgililerin 19 Haziran 2013 tarihine kadar gerekli beyanlarda bulunma hakları söz konusu olup, konu ile ilgili kararın 21 Haziran 2013 tarihi itibariyle verileceği bildirilmiştir.

Kaynak: KAP

Artık önümüzde gül gibi bir "18 Haziran'da seçilmiş Beşiktaş başkanının 21 Haziran'da futboldan ömür boyu men edilmesi" tehlikesi var. Ha, bu sene Avrupa'ya da gidemeyebiliriz tekrardan.

Bu haftaki tırnak diyetimiz şimdiden afiyet olsun.

Türkiye'deki her olayda mutlaka insanların etrafında siyah ve beyaz olarak kümelendiği bir gri alan mevcut oluyor aslında da, bu şike davası kadar her kanaatin 3-5 ama ile desteklenmesi gereken bir vakaya uzun zamandır şahit olmamıştım ben.

Öncelikle şunu belirtmek şart: Türkiye'de hiçbir zaman bu tür siyasi olan/algılanan davalarda yargı mekanizması doğru dürüst işlemedi. Şike davası ne ilk, ne de son. 12 Eylül'den sonra oluşturulmuş kurumsal yapıda, DGM'lerle, TMK'larla, ÖYM'lerle, Anayasa Mahkemeleriyle binbir garipliğe tanık olduk. O yüzden, herhangi bir dava sonucuna itibar etmemeyi seçen herkesi anlayışla karşılarım.

Şike davası da yürütülüş açısından şaibeliydi. Telefon konuşmaları haricinde doğru düzgün bir delil sunulamadı. Para transferi gibi konularda bir iz bulunamadı. Savcının iddianamesi olduka teorik düzeyde kaldı. Sanki esas yargılamayı kamu gözünde yapmak misyonu varmışçasına, basın yoluyla bir itibarsızlaştırma yoluna gidildi (diğer davalarda da yer yer olduğu gibi) Beşiktaş açısından baktığımızda, ben Serdal Adalı ve Tayfur Havutçu'nun şike yaptığına dair ciddi bir emare de göremedim, bulan varsa yorumlara eklesin.

Tabii hukuki yargılama ile vicdani yargılama bambaşka mevzular. Tayfur Havutçu'nun bütün bu süreçteki vurdumduymazlığı -Serdal Adalı'nın tam tersine- beni yeterince sinir etmiş ve Beşiktaş'ın Hiçbir Şeyi Tayfur Havutçu başlığıyla da özetlemiştim zaten bu rahatsızlığımı.

Şimdi ne olacak, bilinmez. Ama çok üzücü bir netice var ki, Beşiktaş'ın adı tamamen menajer-yönetici işgüzarlığından ötürü bir şike skandalıyla anılacak, hüküm verildi. Yargıtay da onaylarsa -ki bu süreç uzun sürecektir-, böyle bir kara sayfamız olacak. Ben rahatlamak için bunu Sinan Engin - Alaattin Çakıcı - Sedat Peker üçgeninde dönen işlerin diyeti olarak görüyorum mesela.

İşin en üzücü yanı ise, bütün bu süreç sonunda "evet, Türk futbolu daha temiz artık" diyemememiz. Tıpkı Ergenekon sürecinde olduğu gibi, iyi bir çıkış noktasından alakasız yerlere gelindi şüphesi, kimi aktörlerin tutarsız biçimde ceza alması/cezasız kalması vs. beni rahatlatmaktan öte futboldan daha da soğuttu.

Hakkımızda hayırlısı.

Cevat Güler geçtiğimiz aylarda katıldığı bir televizyon programında aynen şunlar söylemişti; "Biz o dönem teknik direktörlüğe başlarken oturduk, uzman kişilerin görüşlerini aldık ve yapacağım teknik direktörlük tipinin düşük profilli mi, yüksek profilli mi olacağına karar verdik... Ortaya çıkan fikir, oyuncuların kendilerini ispat etme ve sorumluluk duygularının ortaya çıkması adına, düşük profilli bir teknik direktörlük yapmamın uygun olacağıydı..." 

Malum, Galatasaray o sene, son 6 hafta bu düşük profilli teknik direktörlük tipinin başarıyla uygulanması sonucu şampiyon oldu. Tam da hesaplandığı, planlandığı gibi, oyuncular insiyatif aldılar, olası başarıyı kimseyle paylaşmayacak olmanın azmi ile, ne koşuyorlarsa daha fazla koştular, mücadele ettiler, birlik oldular ve şampiyon oldular. 

Tayfur Havutçu, planlı veya değil, futbolculuk hayatında da, yardımcılık döneminde de hep düşük profilli tavırlar sergiledi. Basın toplantılarında kendine güveni olmayan, futbolcularla teknik direktör-futbolcu ilişkisi kurmaktan öte, abi-kardeş ilişkisi kurmayı tercih eden, konuşmayı fazla sevmeyen, ön planda olmamayı tercih eden bir tarz.

Beşiktaş yönetimi belli ki, takımdaki yıldızları temel alarak bir karar vermiş. O yıldızların disiplin, taktik, sistem gibi bazı değerler içerisinde boğulmalarındansa, onlara sorumluluk verip, kendi işlerini kendilerinin görmelerini tercih etmiş. Arzulanan, teknik direktörlük pozisyonununda sorun çıkarmayan, futbolculara güven ve sorumluluk veren bir yapı. 

Bu düşüncenin de şüphesiz en uygun adamı Tayfur Havutçu. Zira 5 ay önce göreve başladığında üzerinde var olan "yönetimin adamı" algısı, 5 ay sonunda değişmiş sayılmaz. Bu 5 aylık sürede Tayfur Havutçu'nun takıma kattığı ekstra bir oyuncu veya bir oyun düşüncesi olduğunu söylemek de fazla iyimserlik olur. Zaten kendisinden beklenilen veya talep edilen, böylesi bir şey değildi. Kendisine biçilmiş görevi kusursuza yakın şekilde uyguladı ki yönetim sözleşme uzatma kararı aldı. 

Peki, düşük profilli teknik direktörlük tipi uzun vadede olumlu kazanımlar bırakabilir mi? Burası soru işareti. Quaresma'nın, Simao'nun veya Guti'nin saha içinde alacağı sorumluluk ve insiyatif işler kötü gitmeye başlarsa ters tepebilir mi? İşte o gün, "bütün sorumluluk bende" diyebilecek, masaya yumruğunu vuracak, gerekirse en önemli adamına da ceza verebilecek birine ihtiyaç duyulabilir mi? En kritik maçta, en düşünülmeyen adamı sahaya çıkarıp o günkü maçın tüm gidişatını değiştirmek gereksinimi olabilir mi? Biz buna halk dilinde Denizli Tavşanı diyoruz...

Dün yapılan tercih esasında teknik direktör tercihi değildi. Teknik direktörlük biçiminin tercihiydi. Schuster gibi yüksel profilli, yüksek egolu, yeri geldiğinde takım kaptanına da acımayacak, bazen sorun da yaratabilecek bir adam mı, yoksa Tayfur Havutçu gibi sıkça geri adım atacak, problem çıkmaması adına verilebilecek tüm tavizleri verecek, başarıda bile geri planda olacak, oyuncularla abi-kardeş ilişkisi kuracak bir teknik adam mı?

Beşiktaş tercihini düşük profilli teknik direktörlükten yana kullandı. Tayfur Havutçu, bu tip bir teknik direktörlük için biçilmiş kaftandır. Peki Beşiktaş'ın ihtiyacı olan, düşük profilli bir teknik direktör müydü, işte o da bir başka yazının konusu...

Her kulvarda şampiyonluk ve kupa yarışı içerisinde olduğumuz için Tayfur Havutçu hocamıza da hak vermek lazım. Bizi gelecek sezona hazırlayacak adımları atacak fırsatları bulamıyor. 

Şöyle formalite icabı 1-2 maçımız olsaydı ne güzel Rıdvan Şimşek'i denerdik, Atınç Nukan Beşiktaş seviyesinde mi değil mi onu anlardık, Nihat futbolcu mu değil mi belli olurdu. Atınç oynayamaz ise, Erhan Güven stoperde oynayabilir mi, oynayabilirse seneye 5. stoper olarak kalabilir mi onu anlardık.

Mesela, Guti'siz formüller denerdik. Yanılırsak yanılalım, ne kaybederdik ki? 

1-2 formalite maçımız olsa 4-4-2'yi denerdik mesela. 

Simao - Ernst - Necip - Quaresma

Bobo - Almeida

Bu taktik tutardı, tutmazdı bilmiyorum. Kimse bilmiyor. 

Dediğim gibi, bu denli ağır bir zirve mücadelesi içinde olmasaydık da deneseydik.

Tayfur Havutçu'nun geleceği ile ilgili bir anket yaptık 2 gün önce. Yazıyı yazmadan önce yeterince oyun birikmesini bekledim ki söyleyeceklerimin anlamı daha da artsın diye, ama ilk andan beri kafamda hep aynı sorular var ve artık onları sormanın zamanı.

Ankete katılanların %42'si "Tayfur ne olursa olsun kalsın" derken, %28'i "8 haftada başarılı olursa kalsın" dediler. Bu iki düşünce arasında farklar var tabii, ama baktığında %70'in Tayfur'un seneye de takımın başında kalmasını olumlu bir gelişme olarak görüyor. Ve işte bizim kulübün bulunduğu noktanın berbatlığı buradan belli.

Ben burada "Schuster'i şimdilik yedirtmeyiz" dediğimde şunu demiştim: "Schuster'in gidişi, yönetimin düşünmeden etmeden yeni teknik direktör getirmesi anlamına gelecekse, ya da "bizim çocuk" göreve gelecekse Schuster kalsın." Bu fikre ya destek gelmişti, ya da itirazlar "Schuster bir an önce gitsin bırak ya" şeklindeydi. Ama azamiyetle ortak görüş "bizim çocuk" fikrinin tehlikeli olduğuna dairdi.

E o zaman niye bugün, sadece bir maçlık performansta zaten tüm kamuoyunun beklediklerini yapan Tayfur Hoca'nın (bizim çocuk) kalmasına %70 oranında oy çıkıyor?

Tayfur Hoca'nın bu sene zaten hedefi kalmamış, zaten badireler atlatmış ve kafası rahatlamış, zaten üzerinde hiçbir baskı olmayan bir takımla başarılı olması, seneye de başarılı olacağının garantisi midir?

Bakınız, Tayfur Hoca sene sonuna kadar teknik direktörlük vasıfları üzerine güzel bir sunum yapar, farklı açılımlar getirir, sorunlar çıkar onları halleder vs. ve o zaman biz "Vay be, Tayfur Hoca'ya bak sen" deriz. Onu demememiz için hiçbir engel yok. Ama sadece bir adet Kayserispor maçından sonra, düne kadar yeni hoca düşünenlerin "Tayfur kalsın" noktasına gelmesi, garip değil mi?

Ben yönetim "bizim çocuk" edebiyatına bağlayacak diye korkuyordum, halbuki taraftar dünden razıymış yahu.

Ha, burada kimseyi suçlamıyorum. Bu bir göstergedir. Beşiktaş taraftarı, artık zigzag şeklinde oynayan beklentilerinin sonucu olarak karamsarlık havasına girmiştir. Zira Tayfur kalsın diyenlerin düşünceleri özetle şunlar:

- Ya kim gelse ne olacak ki zaten bu anlayışla...
- Kalsın bari ya, en azından güzel bir yüz görürüz.
- Abi yönetim saçma birisini getirecek, dur Tayfur iyidir bari.

Ama hani vizyon diyorduk? O vizyonun ipini taraftar dahi çekiveriyor işte, siz kamuyla doğru düzgün ilişki kurmazsanız.

Bugün bu %70 bir yerde de yönetime güvensizlik oyudur, salt Tayfur Hoca'ya güvenoyu değil.

Halimiz ahvalımız bu. Bakalım yazın yıldız alacak mıyız "dünya kulübü" olma yolunda?

Dipnot: Bu yazı, Tayfur Havutçu'nun başarılı olup olmayacağı ile ilgili bir yazı değildir. Bu yazının amacı, anket sonuçlarından yola çıkarak taraftar algısını yorumlamaktır. Gürcan'ın yazısı ile bir-iki benzer nokta taşıdığı için algıda karışıklık olmasın.

19 Mart 2011 Cumartesi TSİ: 19.00

BEŞİKTAŞ: Rüştü, Ekrem, İbrahim, Ferrari, İsmail, Simao, Ernst, Guti, Necip, Quaresma, Bobo