Maçtan saatler önce stadı doldurmuş insanların "şampiyon olunca lazım olacak" diye satın aldıkları formalar, kaşkollar, bayraklar... Herkeste bir şampiyonluk heyecanı, o boğaz manzarına bakan binlerce cıvıl cıvıl insan, o heyecanlı atmosferde bir ufak çocuk, ben.

Beşiktaş İstanbul'da Gençlerbirliği'ni ağırlarken, Galatasaray Ankara'da Ankaragücü'yle oynayacak.
Herkesin elinde bir radyo, frekans ayarı yapmaktalar, Ankara'dan gelecek umutlu haberleri beklemekteler. Beşiktaş'ımız Galatasaray'ın atacağı farktan 2 farklı yenecek ve şampiyon olacak.

İki maç aynı anda başlıyor. Gözler sahada, akıllar Ankara'da...

5. dakikada kafamı kaldırıp bakıyorum etrafıma birden bir sessizlik, yanımdaki bağırıyor, Galatasaray attı... Olsun diyorum daha yeni başladık

8. dakikada yanımdaki yine bağırıyor, 2 oldu. Hemen bir hesap yapıyorum 4 gol atmamız gerekiyor, olsun daha yeni başladık

15. dakikada artık iyiyden iyiye bir uğuldanma oluyor ve Galatasarayın 3. gol haberi geliyor. Şuan olduğu gibi tüylerim diken diken oluyor, gözlerim doluyor, bu böyle olmamalı, haksızlık bu derken. o heyecanlı seyirci önce bir öfkeye kapılıyor. Sahadaki futbolcular bu olumsuz elektrikten nasiplerini alıyorlar ve sahada ayakları titremeye başlıyor. Bu karambolde Gençlerbirliği'nin golü geliyor.

İlk yarı sona erdiğinde galatasaray 5 farklı öndeyken, istanbul'da skor 1-1. Basın organlarına tepkiler yükselmeye başlıyor. Yaşanan haksızlıklara göz yummakla, ortak olmakla suçlanıyorlar.

60. dakikaya gelindiğinde ise Beşiktaş'ı beşiktaş yapan dakikalara geldiğimizi yıllar sonra anlıyorum.

başın öne eğilmesin
aldırma kartal aldırma
ağladığın duyulmasın
aldırma kartal aldırma

Bu dizeler tek bir çıt sesi dahi çıkmadan binler tarafından söyleniyor. satırların aralarında nefes almak için durulan boşluklarda staddan bir çıt çıkmazken "ağladığın duyulmasın" sözü tribün arasında binlerceyi göz yaşlı bırakıyor.

Hakem bitiş düdüğünü çalıyor, Ankara'da Galatasaray'lı futbolcular sevinirken, Beşiktaş'lı futbolcular gözü yaşlı bir şekilde soyunma odasına gidiyor...

Bu dakikadan itibaren Türk spor tarihinde çok da bilinmeyen bir sahne oynanıyordu İnönü stadında. Maç bitmiş, üzerinden yarım saat geçmiş, futbolcular soyunma odasına gitmişken, gitmeyen bir topluluk; Beşiktaş taraftarı. Stad kapıları açılmış olmasına rağmen hiç kimse stadtan ayrılmıyor.

Dolmabahçe'de yavaş yavaş bir çığlık yükselmeye başlıyor. "Beşiktaş! Beşiktaş!" sesleri Galatasaray'ın şampiyonluk kutlamalarına karışıyor. Tüm stadın bu feryadına, futbolcular sahaya dönerek cevap veriyorlar. Şampiyonluğu kaybetmiş bu takım, şampiyon olmuşçasına alkışlanıyor. Tüm takım şampiyon olmuşcasına taraftarı alkışlıyor...

Galatasaray maçının skorunu mu merak ediyorsunuz; 8-0

İşte Beşiktaş tarihi böyle yazılıyor.

O tarihte bu ufaklığın da "Beşiktaş'lı" olma serüveni böyle başlamış oluyordu.