Maçlara tek başıma gitmeyi sevdim en çok... Arkadaşlarım bazen alındı, kız arkadaşım kırıldı, kardeşim bana kızdı ama en güzeli tek gitmekti. Anlamıyordum grup hikayesini, maç öncesinde oluyordu da maç içinde çevremde biri olsa n'olur olmasa n'olur... Ben çevremdekilerle değil, Beşiktaşımla konuşmayı seviyorum en çok... Kah tezahürat yaparım, kah söylenirim, kime ne...

Ne var ki, İnönü'de büyüdüm ben... Bu tribünü sevdimse de, sırf siyahından beyazından sevmedim elbette... O sevdirecek unsurlardan sadece Alen'le bir defa sohbet etme şansı buldum... Tek başınalığı sevdiğimden, başkalarına sokulmadım da zaten... Alen üzerinden Çarşı güzel şeyler ifade etti bana... Öbür taraftan deplasmana giderken de, Kadıköy'de de, Sami Yen'de de grup bir şey ifade etmedi bana, keyif almanın peşindeydim, tek başınaydım... Yazı başından beri MFÖ şarkısına benzedi zaten, neticede yalnızlık hep yanında adamın...

Geldik bugüne... Uzatmayalım, Sinan'a gidildiğinde, geçen hafta o pankart açılırken bir şeyler yapılamadığında üzüldüğümüzle kalmıştık... Bugün itibariyle ise en güzelini Şairler Parkı'ndan Ege söylemiş... Müsaadeleriyle aşağı yapıştırıyorum...