32. Hafta...

Eskişehir deplasmanındayız.

Kusura bakmasınlar, Eskişehir'i yenip Şampiyonluğu ilan etme noktasına gelmişiz...

Düşünüyorum, hayal ediyorum, en azından etmeye çalışıyorum.

Olmuyor arkadaş olmuyor.

Sanki o günleri hiç göremez mişim gibi geliyor. Hayır, o günler gelir de, ben göremez mişim gibi.

Beşiktaş'ın başarısına olan inancım tam, olursa olur, tutturursak gideriz, mesele orada değil.

Ben o Eskişehir deplasmanındaki maçı bekleyemem. Dayanamam.

Düşünsenize hakikaten. Takım sahaya çıkıyor, buz kesmişler. Güleç Holosko bile somurtuyor. Hepsinin kariyerinin en önemli anları. İşin kötüsü; farkındalar. Galip geldiklerinde tarihte olduğu gibi Eskişehir'den Beşiktaş'a taraftar konvoyu içinde geleceklerini biliyorlar.

Lan düşünsene Necip'i, Oğuzhan'ı, Olcay'ı... O çocuk daha 3 ay önce Beşiktaş forması giydi de İnönü'ye çıktı diye ağlıyordu. Hepsini geç, Necip'i hayal et. O etrafına anlamsız anlamsız bakan çocuğu... Kazanırsa, ne kazanmış olacağını hayal et, onun gözünden... Bir topa zaten 3 kişi saldırıyorlar. Öyle bir maçta kaç kişi saldırırlar...

Olmaz mı? Olur lan olur. Sorun da o zaten.

Beşiktaş bu sene şampiyon olur. Olur da, biz ne oluruz işte orası muamma.

Sırf o yüzden bu sezon bazen yarıştan kopalım istiyorum.

2013; isteyene o günü, istemeyene başka günü yaşatsın...

Mutlu Yıllar Ekşi Beşiktaş!