Bir iki yıldır, isimlerini öğrenemediğim arkadaşların muhteşem, emek dolu pankartlarını hayranlıkla izliyorum. Muhtemelen Forza'da konuşuluyordur, ama üyeliğimi iki sene önce sildikten sonra bir türlü kabul etmediklerinden oradan takip edemedim.
Semtin içinde turlarken de insanı gülümseten bir sürü pankart vardı şampiyonluk sonrasında, hatta tam olarak Şair Nedim'in Nüzhetiye Caddesi'ne dönüştüğü noktada ard arda sıralıydılar. Aynı şekilde Beyoğlu'nda Küçük Beyoğlu'na doğru giderken yine bir sürüsü sıra sıra diziliydi arka arkaya. Helal olsun demek lazım, ozalitlerden çıktığı belli bez parçalarına on basan bir hava yüklüyorlar tribüne... Hele bu sene Şampiyonlar Ligi maçlarından önce iyice forma girmelerini bekliyorum...
Bu maça damga vuran pankartları yukarıda... En masum katil ve 17 Ağustos... Devamı da gelecektir...
Şairler Parkı'nın yine büyük emek döktüğü şahane pankartı da tam bizim koltukların orada, sanki bizim yokluğumuzu hissettirmemek için konulmuştu oraya... Güne de ayrı bir anlam katıyordu tabii; "Yokluğun Cehennemin Öbür Adıdır"...
Bir iki yıldır, isimlerini öğrenemediğim arkadaşların muhteşem, emek dolu pankartlarını hayranlıkla izliyorum. Muhtemelen Forza'da konuşuluyordur, ama üyeliğimi iki sene önce sildikten sonra bir türlü kabul etmediklerinden oradan takip edemedim.
Semtin içinde turlarken de insanı gülümseten bir sürü pankart vardı şampiyonluk sonrasında, hatta tam olarak Şair Nedim'in Nüzhetiye Caddesi'ne dönüştüğü noktada ard arda sıralıydılar. Aynı şekilde Beyoğlu'nda Küçük Beyoğlu'na doğru giderken yine bir sürüsü sıra sıra diziliydi arka arkaya. Helal olsun demek lazım, ozalitlerden çıktığı belli bez parçalarına on basan bir hava yüklüyorlar tribüne... Hele bu sene Şampiyonlar Ligi maçlarından önce iyice forma girmelerini bekliyorum...
Bu maça damga vuran pankartları yukarıda... En masum katil ve 17 Ağustos... Devamı da gelecektir...
Şairler Parkı'nın yine büyük emek döktüğü şahane pankartı da tam bizim koltukların orada, sanki bizim yokluğumuzu hissettirmemek için konulmuştu oraya... Güne de ayrı bir anlam katıyordu tabii; "Yokluğun Cehennemin Öbür Adıdır"...
Blog deryasından en faydalandığım noktalardan biri de bu "pankart hazırlama süreci"ni görmek olmuştu.
YanıtlaSilŞairler Parkı'da bu konuda çok beğendim bir arkadaş. Ellerinize sağlık..
Yuki bizim pankart ne oldu? Yapıcak mıyız onu?
YanıtlaSilBi İnönü'ye çıkamadık ki :)
YanıtlaSilBizim düşündüğümüz biraz anlamını kaybetti sanki... Biraraya gelince konuşalım, geçen sefer ıskaladık resmen hiç oraya gelmedi konu!
2003'te Lazio ile oynadığımız UEFA çeyrek Final ikinci ayak maçının öncesinde kapalının tam ortasında açılan "Smash The Nazis" pankartı en unutulmazlardan biridir.
YanıtlaSilHarika pankartlar gerçekten.Çok anlamlı ve emek harcanmış.Kapalı'nın tepeside komple siyah beyaz olmuş aferin biraz yola gelmişler ne biçim mavi falandı uyuz olmuştum catania maçında.
YanıtlaSilLazio maçında Bastardi di Mussolini gibi birşey yazıyordu sanırım pankartlardan birinde, dev bayrak, anons yapmışlardı "arkadaşlar indirelim onu" diye :)
YanıtlaSilpankartlar iyi güzel de bizim tribünde hiç büyük kareografiler göremiyoruz. güzel yapılınca tadına doyum olmuyor kareografilerin. galatasaray taraftarı bu konuda baya iyi sayılır.
YanıtlaSilBen tribünde kareografinin yeri olduğunu düşünmüyorum açıkçası...
YanıtlaSilTabii ki tribün kültüründe özellikle İtalyanlarda çok göze hoş gelen görüntüler falan yarattığı doğrudur... Ama bana çekici gelen, benim için bir stadyumu unutulmaz kılan şey bu değil...
Örneğin Liverpool'un Arsenal karşısında 4-3 geriye düştüğü sırada artık maçın son dakikası olmasına rağmen, tribünlerden You Will Never Walk Alone en yüksek sesle çıkarken 4. golü bulmaları benim için ne kadar şiirsel ve unutulmazsa; Milan taraftarının maç öncesinde LCD ekran kadar hareketli bir kareografi yapıp onu sağa sola koşturması bir o kadar anlamsız geliyor... Pankartların bir dili, bir tavrı oluyor da; kareografiler hep zorlama oluyor kollektif yapının gereği olarak... Tamamen şahsi fikrim...
katil ve deprem pankartları deve erolun. keza şair nedimdekiler de. deve veya camel imzası görülebilir zaten pankartlara dikkatli bakılırsa. yazı karakterinden de anlaşılabilir ayrıca :)
YanıtlaSilyukiye katılıyorum, koreografi tribünün ruhuna çok uyan bir şey değil bnce de. iyi yapana eyvallah, ama tribün ruhu pankartta vücut bulur. öyle brandadan, para verilip yapılanı değil tabii. beze spreyle yazılanı, yahut plastik boyayla yapılanı.
@stalker
YanıtlaSildeve'yi gordum de deve yasasim gelmedi simdi :) helal olsun, muazzam emek var. Bi gormek fikir almak lazim...
Minik bir düzeltme yapalım. "Yokluğun Cehennnemin Öbür Adıdır" pankartının sahibi Şairler Parkı değildir. SonBarikat imzası taşır.
YanıtlaSilŞairler Parkı'nda yayınladığımız tüm pankartlar (yapımında emeğimiz geçenler) SonBarikat menşeilidir. Marmara, yapımına katkıda bulunan birkaç arkadaştan biridir.
Marmara'nın bu aralar yazmaya pek fırsatı olmadığı için O'nun adının anıldığı yerde yanıt verme durumunda kaldım. Bilginize.
Ege
kareografi olayı bizim tribünlere özellikle kapalıya oyun gelir yapmaz kimse,boşuna kasmayalım,millet uçak yapıp birbirine sallar o kartonları.
YanıtlaSilAnca birileri alenen yapamazsınız derse kralı yapılır bir kereliğine :)